ادعیه و زیارات مهدوی صفحه 39

امام صادق علیه السلام می فرماید: حسین بن علی علیه السلام نزد یاران خود آمد و فرمود:

ای مردم! خدای متعال بندگان را جز برای اینکه او را بشناسند، نیافرید؛ پس چون او را بشناسند، پرستش او می کنند و چون او را بپرستند، از پرستشِ جز او بی نیاز می شوند.

مردی پرسید: ای پسر پیامبر، پدر و مادرم فدای تو باد! معرفت و شناخت خدا چیست؟ حضرت فرمود: «مَعْرِفَهُ أَهْلِ کُلِ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِی یَجِبُ عَلَیْهِمْ طَاعَتُه؛ اینکه اهل هر زمان، امام خود را که اطاعت او واجب است، بشناسند».(1)

از آنجاکه خدای متعال بندگان را برای این آفرید که او را بشناسند و بپرستند،(2) بنابراین راهنمایانی برای این شناخت و پرستش قرار داد؛ رسالت اصلی امام همین است، چنانچه در قرآن پس از بیان مژده و نوید ظهور و مسائل مربوط به آن می فرماید: «یَعْبُدُونَنی لا یُشْرِکُونَ بی شَیْئا»، همه این ها برای این است که عبودیتی خالصانه و منزّه از هرگونه شرک در عالم انجام شود.

مرحوم علامه طباطبایی می فرماید:

امام کسی است که در روز قیامت مردم را به سوی خداوند می برد، همان گونه که در ظاهر و باطنِ این عالم آن ها را به سوی او به پیش می برد.(3)

7. فراز پایانی این دعا بر یک مطلب اساسی دلالت دارد و آن اینکه اگر کسی درباره چنین امامی معرفت و اعتقاد نداشته باشد، در واقع توحید و دین او دچار مشکل خواهد شد.

به عبارت دیگر این حلقه اعتقادی، مانند نماز است؛ نماز وقتی شکل می گیرد که تکبیره الاحرام با شرایط و آداب آن به سلام پایان یابد و روزه آنگاه صدق می کند که

1- شیخ صدوق، علل الشرایع، ج 1، ص 9.
2- ذاریات: 56.
3- طباطبایی، المیزان، ج 1، ص 273.