ادعیه و زیارات مهدوی صفحه 43

کسی که آن را به تو هدیه نموده است(خداوند)، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به بندگان من شکوه و گلایه نکن، همان گونه که من هنگام بالا آمدن بدی ها و رسوایی هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی نمایم».(1)

در این دعا هم می گوییم: کسی که از او کمک گرفته می شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در سختی و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی.

3. سپس آبرومندان درگاهش، یعنی محمد صلی الله علیه و آله و سلم و آلش را که پیروی از آنان بر ما لازم و واجب است و خداوند معرفت به منزلت و جایگاه رفیع آن ها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می دهیم و فرج و گشایش را با قسم به حق آنان از خداوند درخواست می کنیم و این نیز از آداب دعاست.(2)

4. در مرحله سوم دو شخصیت عظیم الشأن که مقرب ترین مخلوق به خداوند هستند و همه فیوضات به اذن الهی به آنان می انجامد.(3) و در دنیا و آخرت همه مخلوقات محتاج عنایت و تفضل آن ها هستند(4) را مورد خطاب قرار می دهیم و از آنان نصرت و کفایت مشکل را خواستار می شویم.

سرّ اینکه ابتدا به سوی خداوند توجه نمودیم، اقرار و اعتراف و توجه به توحید در همه ابعاد آن است و دلیل اینکه در مرحله بعد حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم و حضرت علی علیه السلام را مورد خطاب قرار می دهیم، این است که خدای حکیم نصرت و فیض خود را از راه آن ها افاضه می نماید.

5. سرانجام، امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را مورد خطاب قرار می دهیم؛ زیرا هم اکنون حجّت حیّ زمان است و به عنوان خاتم اوصیاء و صاحب شب قدر، فیض الهی از راه وی به ما می رسد.

1- قطب الدین راوندی، الدعوات، ص 169.
2- کلینی، کافی، ج 2، ص 491.
3- نک توبه: 59 و 74 و آل عمران: 61.
4- بخاری، الصحیح، ج 3، ص 225، کتاب التفسیر، باب 11 از بخش سوره اسراء.