دعا از منظر حضرت آیه الله العظمی سیدعلی خامنه ای (مدظله العالی) رهبر معظم انقلاب اسلامی صفحه 45

لطف و توفیق إلهی

همین که انسان با خدای متعال انس پیدا می کند، با خدا حرف می زند، این لطف الهی است و توفیقی است که خدا به انسان داده است. خود این «یا اللَّه» متضمن اجابت پروردگار است.107

اگر کسی توفیق دعا پیدا کند دعای با توجّه و با حال باید بداند مورد لطف پروردگار قرار گرفته است و اجابت در مرحله ی بعد است.108

از ناحیه ی دعاکننده

امید

دعا، یعنی خواستن و خدا را خواندن. خواستن، یعنی امیدواری. تا امید نداشته باشید، از خدا چیزی را درخواست نمی کنید. انسان ناامید که چیزی طلب نمی کند. پس، دعا یعنی امید، که ملازمِ با امید به اجابت است. این امید به اجابت، دلها را مُشعل می کند و منوّر نگه می دارد.109

التماس و درخواستِ حالِ دعا

اگر دیدیم در وقت دعا، در وقت تضرّع و در وقت توجّه و تقرّب، هیچ نشاط و حوصله ی دعا نداریم، علامتِ خوبی نیست. البتّه درستش هم می شود کرد. انسان می تواند با توجّه، با التماس و با خواستن، حال دعا را به طور جدّی از خدا بگیرد.110

شکر

اوّلاً، وقتی شکر کردید، این شکر موجب ذکر می شود؛ متوجّه خدا می شوید؛ خودِ شکر انسان را ذاکر می کند.111

قطعیتِ إجابت

دعا مستجاب خواهد شد؛ یا زود و یا دیر

آنجا که توجّهِ لازم را در حال دعا داشته باشیم، دعا مستجاب