آشنایی با صحیفۀ سجّادیه صفحه 4

((و هرگاه بندگانم مرا از تو بپرسند من نزدیک هستم، چون دعا کننده مرا بخواند دعایشان را اجابت می-کنم پس مرا اجابت کنند و به من ایمان آورند شاید به حق برسند و به سوی آن راه یابند (1)))

واژه ی دعا مصدر است از ((دعوت الله ادعوه دعا)) که به معنای خواندن، صدا کردن، بانگ زدن و نامیدن شخصی به نام است و در اصطلاح و عرف شریعت نیز از وضع لغوی به دور نیفتاده و به معنای خواندن خداوند و خواستن چیزی از او آمده است.

دعا در اسلام جایگاه ویژه ای دارد. دعا بعد از قرآن مجید و حدیث، سومین منبع علوم و معارف اسلامی است.

عده ای تصور می کنند چون پروردگار با قلم قضا و قدر آنچه را برای انسان ها مقرر نموده است، بنابراین دعابی معنا و کاری بدون نتیجه است، و در نهایت دعا کردن تعیین تکلیف برای خداوند است و این کار بی ادبی به ساحت مقدس ربوبی می باشد! در حالی که مسأله دعا از چارچوب قضا و قدر گذشته و بسیاری از برنامه های دنیا و آخرت انسان مه به صلاح اوست، برابر مشیت و ارادۀ حضرت حق به زلف دعا گره خورده است و این انسان است که به دستور حضرت حق باید برای رسیدن به سعادت دنیوی و اخروی به دعا بپردازد. همین طور که انبیاء، ائمه، صلحا و عرفا بهترین لحظات شیرین عمر خود را به مناجات و دعا سپری کردند و به خیر دنیا و آخرت نائل آمدند.

از نبی اکرم (ص) نقل شده: ((دعا اسلحه و سپر مومن است.)) (2)

دعل از زیبا ترین جلوه های پرستش خداوند است و در مکتب اهل بیت (ع) از جایگاه ویژه ای برخوردار است. دعا کردن تنها برای رفع گرفتاری و یا رسیدن به حاجات مورد نیاز نیست. دعا ارتباط بی واسطه بین معبود و