زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 108

ما از آل مروان و آنچه غیر خدا می پرستید، بیزاریم. به همین جهت حجاج ابن یوسف دستها و پاهای او را قطع کرد و این شاگرد مکتب امام سجاد(ع) با آن وضع دنیا را وداع کرد (1).

اصولاً شخصیت امام زین العابدین(ع) به عنوان نمونه ای متعالی از مبارزه علیه حکومت اموی مطرح بود و مردم او را با همین جهت گیری می شناختند. در همین راستا نام و یاد ایشان از نظر خلفای بنی امیه و بنی مروان جرم محسوب می شد و کسانی که حضرت(ع) از آنان ستایش و تعریف می کرد، به زندان افکنده و از بیت المال محروم می ساختند، چنانکه فرزدق شاعر دچار چنین عاقبتی شد. او که فقط شعری در مدح علی ابن الحسین(ع) خواند به زندان افتاد و نامش از دیوان مالی حذف شد (2). دستگاه خلافت تا آنجا از شخصیت سیاسی حضرت بیم داشت که حجاج در نامه ای به عبدالملک می نویسد: اگر می خواهی حکومت تو تثبیت گردد و استمرار یابد، باید علی ابن الحسین را به قتل برسانی (3).

اساساً فردی که به نیایشهای آن بزرگوار در صحیفه فکر کند، به خوبی می فهمد که چگونه باید از ستمگران بیزاری جوید و به یاری مظلومان بشتابد و در این راه حرکت خود را بر اساس امامت امامان راستین(ع) قرار دهد. مثلاً دعای 38 که در نکوهش ظالم و دعای 20 که در بیان ستیز با ظالم و دعای 47 که در معرفی امام راستین است این واقعیت را به روشنی آشکار میکند. در دعای 48 امام به موضوعاتی چون مقام خلافت که خاص اوصیای الهی است، یورش و غصب مقام خلافت، تبدیل و واژگون شدن احکام خدا و غفلت آنها، واجبات تحریف شده و سنت متروک شده پیامبر(ص) می پردازد و در هنگامی که برفراز منابر، امیر مومنان(ع) را لعن می کنند، به مقام امارت و رهبری می پردازد و آنرا خاص اهل بیت(ع) که از هر پلیدی پیراسته اند و واسطه بین خالق و خلق اند معرفی می کند و در حالی که اطاعت از ائمه را واجب الهی معرفی می کند، می فرماید دین فقط به وسیله امام

1- کلینی، اصول کافی، ج4، ص 89 : بی تا .

2- مجلسی، بحارالانوار، ج46، ص 127

3- پیشین، ص28