زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 11

مدد گرفته اند، در این بحث مهم نیست که چه چیز و چه کس را خوانده است، بلکه مهم فهم حقیقت خالی نبودن زندگی بشر از خواندن و درخواست است. این حقیقت نشان می دهد که در حین مهندسی انسان در بدو خلقتش به دست حکیم و پاک متعال، اصل خواندن و درخواست در واقعیت حق انسان مانند سایر فطریات مندرج و حکاکی شده است. این اصل فطری به نحوی تجلی یکی از اخلاقیات خداوند متعال می باشد، اخلاقی که از انسان ها خواسته شده تا به آن متخلق گردند تخلقوا باخلاق الله، خداوند به وضوح می خواند و درخواست می نماید، اگر چه درخواست عالی از دانی عرفا امر و نه دعا یا التماس گویند. در عین حال خداوند درخواست قرض الحسنه از بنده خود نمود وَأَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا (1) یا درخواست یاری از بنده کردیَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ (2) در مناجات شعبانیه بسیار اسرارگونه پرده از این حقیقت والابرداشته شده آنجا که علی(ع) نجوا می کند... إِلَهِی وَ اجْعَلْنِی مِمَّنْ نَادَیْتَهُ فَأَجَابَکَ... (3). در این فراز مناجات حقیقت نجوای خدا با بنده خود و اجابت خواست خدا توسط بنده از پرده بیرون می افتد. این اخلاق الهی مانند سایر اخلاق های خداوند متعال بذرگونه یا قطره وار در سرزمین حقیقت وجود انسان قرار داده شده و مهندس انسان آن را یکی از خشت های سرشت آدم قرار داده است که از آن به عنوان اصل فطری یاد می کنیم. از این رو تمام طلب های خدا از انسان که در تشریع به نام امر خدا ظاهر است و تمام انسان طلبی های خداوند که راز گونه عناوینی چون قرض دادن به خداوند، یاری کردن، نجوا نمودن سری خدا با انسان همه حاکی از اخلاق خداوند متعال در دعای غیر خود است، لذا دعای انسان تجلی فطرت و ظهور اراده تکوینی خدا و آن اخلاق الهی در زندگی انسان می باشد.

1- حدید، آیه 18

2- محمد، آیه 7

3- مناجات شعبانیه