زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 26

بالذات در خارج یا ذهن گوینده ارتباط برقرار می کند، در عرف و به نحو مجازی به آن نشانه ها زبان گویند. در زبان نقاشی نقوش و تصاویر، در زبان راهنمائی رانندگی علائم منصوب، در زبان طبیعت اشیاء و فعل و انفعال آنها، در زبان درد تغییر و بی نظمی در جسم همه نشانه اند و نه اصل زبان. البته در برخی زبان ها علائم، قراردادی بین انسان ها و در برخی دیگر، علائم قرارداد تکوینی خداوند است.

در زبان دعا هیچ نشانه و علامت واسطی برای ایجاد معنی در ذهن مخاطب و برای دلالت کردن بر مدلول و فهماندن نیاز و خواسته به خداوند وجود ندارد، زیرا مدلول یعنی ذات نیاز و ذات درخواست رفع آن، که در دل نیاز نهفته، به پیشگاه فهمنده متعال عرضه می شود، نه وجود بالعرض نیاز تا به واسطه و ابزار واسطه نیاز باشد. بلکه بالاتر از این که اساسا ذات نیاز و عرضه ذات خواسته قبل از عرضه به پیشگاه ربوبی در پیشگاه خداوند حاضر است، حتی قبل از آنکه داعی خود متفتن به وجود نیاز و درخواست در درون خود گردد در نزد خداوند حاضر است، زیرا «وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ» (1).

7-1-3- وجدان زبان دعا معیار دعای حقیقی(زبان حقیقت)

تحلیلی که از زبان دعا گذشت روشن می سازد که بسیاری از دعاها دعای حقیقی نیست، بلکه داعی و دعا مجازی است. دعای مجازی قابلیت استجابت ندارد و این راز عدم استجابت بسیاری از ادعیه مردم است. در حالات مختلفی داعی با زبان سر و الفاظ به دعا نشسته اما با زبان دعا از خداوند در خواست نمی کند مثلا:

1- داعی با زبان عرفی درخواست خود را به پیشگاه خداوند عرضه می نماید اما خواست و خواسته اش حضور عینی در قلب ندارد. معانی خواسته هایش معانی و مفاهیم ذهنی و برآمده از علم حصولی است و نه علم حضوری. دعا در این صورت به حمل اولی دعا است اما به حمل شایع صناعی دعا نمی باشد، زیرا وجه وجودی بیانی خواست و خواسته که همان معانی و زبان دعا می باشد در نفس و قلب معدوم است. دعای چنین

1- انفال، آیه 24