زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 27

داعی فقط لقلقه زبان بوده و ترجمان ذهن متحد با معانی الفاظ است و نه ترجمان ذهن متحد با قلب و معنی!

رسول الله (ص) دعای چنین شخصی را به عنوان دعای غافل و امام صادق(ع) دعای ساهی که شایستگی استجابت ندارد معرفی کرده اند و اعلموا أن الله سبحانه لایستجیب دعا من قلب غافل (1) آگاه باشید خداوند سبحان دعایی که از دل غافل عرضه شود استجابت نخواهد کرد.

قال الصادق(ع) إن الله لایستجیب دعاء بظهر قلب ساه فإذا دعوت فأقبل بقلبک ثم استیقن بالاجابه (2) هر آینه خداوند دعای برخواسته از ورای قلب ساهی نمی پذیرد، پس با دل بیدارت به دعا بپرداز، سپس به اجابت شدن آن یقین داشته باش.

2- در درون داعی زبان دعا وجود دارد و خواستی حضور وجودی یافته، اما به جهت فقدان توجه و محدودیت علم داعی آنرا به وضوح نمی بیند، لذا با زبان عرفی چیزی مغایر خواسته اش به زبان می آورد و به پیشگاه خداوند عرضه می کند. یعنی آنچه با زبان سر می طلبد با آنچه با زبان دعا مسئلت می کند مغایر است. نقل شده است که امیرالمؤمنین(ع) شنید که مردی می گوید: اللهم إنی اعوذبک من الفتنه خدایا از فتنه به تو پناه می آورم. حضرت(ع) به او فرمود: اراک تتعوذ من مالک و ولدک! یقول الله تعالی: إنما اموالکم و اولادکم فتنه. ولکن قل: اللهم إنی اعوذبک من مضلات الفتن یعنی، مشاهده می کنم که تو از مال و فرزندت به خدا پناه می بری چرا که خداوند فرمود: هرآینه اموال و فرزندان شما فقط فتنه اند. البته تو باید از گمراهی های فتنه به خدا پناه ببری [نه از اصل فتنه]. امام صادق(ع) می فرماید: ... و اعرف طریق نجاتک و هلاکک کیلا تدعو الله بشئ

1- فیض، محسن، المحجه البیضاء، ج2،ص 294

2- پیشین