زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 29

الأعجمی من امتی لیقرء القرآن بعجمته فترفعه الملائکه علی عربیته (1) هر آینه مرد غیر عرب قرآن را با اغلاط فراوان تلاوت می کند اما ملائکه تلاوت او را با قرائت عربی درست بالا برده و به محضر پروردگار می رسانند.

4- گاهی داعی با زبان عرفی دعا می کند و خدا را می خواند و از او مسئلت می کند اما در درون او زبان دعا وجود ندارد، زیرا در حقیقت خدا را نمی خواند، در دل همه امید و نگاه به اسباب عادی یا اموری که توهم کرده در زندگی مؤثر است دارد، لذا با زبان سر خدا را می خواند اما با زبان دل اسباب و وسائط توهمی را می جوید (2). این نوع دعا نیز قابلیت استجابت ندارد و دعای مجازی است. در واقع داعی که در دعا اخلاص نداشته باشد داعی و دعا مجازی است.

امام سجاد(ع) لازمه دعای حقیقی را انقطاع کامل و اخلاص می داند اللّهُمّ إِنّی أَخْلَصْتُ بِانْقِطَاعِی إِلَیْکَ وَ أَقْبَلْتُ بِکُلّی عَلَیْکَ وَ صَرَفْتُ وَجْهِی عَمّنْ یَحْتَاجُ إِلَی رِفْدِکَ...، وَ رَأَیْتُ أَنّ طَلَبَ الْمُحْتَاجِ إِلَی الْمُحْتَاجِ سَفَهٌ مِنْ رَأْیِهِ ..فَکَمْ قَدْ رَاَیْتُ مِنْ اُناسٍ طَلَبُوا الْعِزَّ بِغَیْرِکَ فَذَلُّوا، وَ رامُوا الثَّرْوَهَ مِنْ سِواکَ فَافْتَقَرُوا، وَ حاوَلُوا الْاِرْتِفاعَ فَاتَّضَعُوا..... (3).:خدایا، من با دل بریدن از همه کس، قلب خود را از یاد غیر تو پیراسته ام، و با تمام وجودم به تو روی آورده ام، و از آن کس که خود نیازمند احسانِ توست، رویِ حاجت برگردانده ام، و از آن کس که از فضل تو بی نیاز نیست، خواهش خود را پس گرفته ام، و دانسته ام که نیاز خواهیِ انسانِ نیازمند از نیازمندی دیگر، نشانه ی کم خردی و کج اندیشی است. ای معبود من! چه بسیار دیده ام مردمی را که از غیر تو عزّت طلبیده اند و ذلّت نصیب شان شده است و

1- کلینی، اصول کافی، ج4،ص 424

2- ر.ک طباطبائی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج2

3- صحیفه سجادیه، ترجمه شیروانی، دعای 28/7-1،ص 137