زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 30

توانگری را نزد دیگران جسته اند و به تنگ دستی رسیده اند؛ و هوسِ سربلندی کرده اند و به سر افکندگی دچار آمده اند.

2-3- ویژگی زبان دعا بر اساس تحلیل زبان دعا

1-2-3- زبان دعا مبتنی بر علم حضوری

تحلیل حقیقت زبان روشن می نماید که خواستن و خواسته ها در دعای حقیقی فقط مفاهیم و تصورات ذهنی نمی باشد، بلکه حضور وجودی دارند و اگر زبان دعا با زبان سر متحد شود، الفاظ دعا متکی به مفاهیم ذهنی که محصول علم حصولی انسان است نمی باشد بلکه محصول نیاز حقیقی است که حضور وجودی در جان انسان دارد.

2-2-3- زبان دعا مبتنی بر علم و یقین

وقتی زبان دعا مبتنی بر علم حضوری گردید، بیان آن مبتنی بر یقین واقعی است و نه یقین اعتقادی و یا ظن وگمان که احتمال خطا در آن می رود. انسان به خاطر قیود و محدودیت هایی که در علم حصولیش دارد بسیاری از حرفهایش متکی بر مفاهیم و معانی ظنی الفاظ می باشد که در ذهن اندوخته است و از طرف دیگر در استخدام الفاظ برای بیان معانی و نیات ذهنی خود ممکن است دچار اشتباه گردد، چون ارتباط الفاظ و معانی از طریق علم حصولی به دست آورده، لذا نمی توان گفت زبان عرفی و یا زبان سر همواره مبتنی بر یقین و صدق است اما زبان دعا همواره مبتنی بر یقین است، چون معنی در واقع با زبان به نحو اتحاد حقیقی متحد و یکی است. در زبان دعا موضوع و موضوع له واحد است لذا وضع و اقسام وضع در آن راه ندارد. این ویژگی در سراسر ادعیه ائمه اطهار(ع) و صحیفه سجادیه مشهود و جاری است و گاهی با صراحت این ویژگی زبان دعا بیان شده است.