زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 33

تمام ادعیه بدون استثناء و تمام در خواستها از خداوند متعال آنگاه که حقیقی باشد به نحوی بیان همین فقر و نقص وجودی است که با رو نمودن وجهی از آینه فقر به سوی خداوند- غنی مطلق- رحمت الهی می جوییم که با انعکاس وجهی از ذات اقدس آن غنی در آن آینه، صفحه آینه ی فقر منقوش به وجهی از غنا گردد و تصویری مجازی و ظلی از غنا در آن منعکس گردد.

سراسر صحیفه سجادیه بیان رویکرد آینه فقر و انعکاس است. به بیان دیگر زبان دعا در آن صحیفه از طرفی بیان فقر وجودی داعی و از طرف دیگر شهود غنا به قدر سعه وجودی داعی و از جهت سوم اظهار چگونگی ربط بین فقیر و غنی است. هر فقره از صحیفه سجادیه به طور ضمنی یا صریح یکی از این سه را بیان می کند.

امام سجاد(ع) در دعای 13 چنین ظهور پیدا می کند: اَللَّهُمَّ یا مُنْتَهی مَطْلَبِ الْحاجاتِ، وَ یا مَنْ عِنْدَهُ نَیْلُ الطَّلِباتِ، .... تَمَدَّحْتَ بِالْغَنآءِ عَنْ خَلْقِکَ وَ اَنْتَ اَهْلُ الْغِنی عَنْهُمْ، وَ نَسَبْتَهُمْ اِلَی الْفَقْرِ وَ هُمْ اَهْلُ الْفَقْرِ اِلَیْکَ، فَمَنْ حاوَلَ سَدَّ خَلَّتِهِ مِنْ عِنْدِکَ، وَرامَ صَرْفَ الْفَقْرِ عَنْ نَفْسِهِ بِکَ، فَقَدْ طَلَبَ حاجَتَهُ فی مَظآنِّها، وَ اَتی طَلِبَتَهُ مِنْ وَجْهِها... بار الها ای نهایت درخواست حاجت ها و ای آن که رسیدن به خواسته ها به دست توست،...تو خود را به بی نیازی از خلق ستوده ای و تو شایسته بی نیازی از آنان هستی؛ آنان را نیازمند خودت می شماری و آنان سزاوار نیازمندی به تو هستند. پس، آن که بخواهد به کمک تو نیازش را برآورد و توسط تو فقرش را برطرف سازد، به راستی حاجت خویش را از جایگاه اصلیش خواسته است.

... لَکَ -یااِلهی-وَحْدانِیَّهُالْعَدَدِ، وَمَلَکَهُالْقُدْرَهِ الصَّمَدِ ... وَ مَنْ سِواکَ مَرْحُومٌ فی عُمْرِهِ، مَغْلُوبٌ عَلی اَمْرِهِ، مَقْهُورٌ عَلی شَاْنِهِ، ... (1) بار خدایا یکتایی تنها از آن توست و تنها از

1- صحیفه سجادیه، ترجمه شیروانی، دعای 28،ص 138