زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 36

6-2-3- زبان دعا ترجمان قلب و دل

دعا فضای راه یابی به مشاهدات غیبی و مکاشفات اشراقی است و گاهی زبان دعا در داعی از آن افق و فضا سخن می گوید و از آن جا خبر می دهد. زبان دعا در این حالت با زبان عرفان نزدیک می شود (1). البته در این هنگام، اگر زبان دعا به زبان عرفی تنزل کرده و بر زبان سر جاری شود، بیان شهودی و کشفی زبان دعا را که اخباری است در قالب انشاء ابراز می کند، لذا این قبیل ادعیه معصومین(ع) با اندکی تدقیق می توان همه را به جملات اخباری بازگرداند، در این صورت می یابیم که بیان عرفا رقیقه ای از این قبیل ادعیه می باشد.

در واقع زبان دعا در مواقعی تبدیل به زبان فوق عقل و زبان غیب می شود و بر اسرار نهفته در عالیترین مقام وجود و امکان وصول به آن اشاره می کند و به وصول به آن مقامات راهنمایی می کند.

سید الساجدین(ع) در مناجاتی چنین ظهور می نماید: ... الهی فاجعلنا من الذین ترسخت اشجار الشوق الیک فی حدائق صدورهم و اخذت لوعه محبتک بمجامع قلوبهم فهم الی اوکار الأفکار یأوون و فی ریاض القرب و المکاشفه یرتعون و من حیاض المحبه بکأس الملاطفه یکرعون و شرایع... یعنی، خدای من! مرا از آن گروه قرار ده که نهال های شوق لقایت در باغ دلهایشان سبز و خرم گشته و سوز محبت تو سراسر قلب آنها را گرفته است، از آن رو آنان در آشیانه های افکار عالی أنس نشیمن یافته و به باغهای مقام قرب و شهود می خرامند و از سرچشمه محبتت با جام لطف می آشامند و در جویبار صفا در آمده اند در حالی که پرده از مقابل چشم هایشان در افتاده و ظلمت شک و ریب از باطن شان زایل گردیده است. چقدر عشق به تو شیرین است و شربت قرب به تو گوارا! خدایا ما را از

1- تهرانی، جواد، عارف و صوفی چه می گوید،ص 138