زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 38

سید الساجدین(ع) می فرماید: وَ زَیّنْ لِیَ التّفَرّدَ بِمُنَاجَاتِکَ بِاللّیْلِ وَ النّهَارِ... (1) خدایا... دعا و مناجات در حال تنهایی در شب و روز را برای من زیبا ساز یعنی زیبایی آن را برایم نمایان ساز.

8-2-3- زبان دعا آرامش بخش و ترجمان روان آرام

زبان دعا ابزار و دارویی آرامش بخش است، افزون بر این که از افق درونی متعادل و روانی آرام سخن می گوید.

سید الساجدین(ع) می فرماید: ... وَ اجْعَلْ لِی عِنْدَکَ مَقِیلًا آوِی إِلَیْهِ مُطْمَئِنّاً،... (2) و در آستان خود جایگاهی برایم قرارده که با آرامش در آن پناه گیرم. ... یَا أُنْسَ کُلّ مُسْتَوْحِشٍ غَرِیبٍ،... (3) ای آرام دل هر وحشت زده دور از دیار.

اساساً آنچه بر دل انسان غم و ترس می نشاند و روان را نامتعادل و مضطرب می سازد سایه شوم تردید و شک است، لذا تنها با یقین و علم می توان ترس، غم و اضطراب را از درون بیرون کرد و راههای دیگر موقتی یا فرسایشی است. ... وَ اجْعَلْ قَلْبِی وَاثِقاً بِمَا عِنْدَکَ،... (4) دلم را به آنچه نزد توست مطمئن ساز. و چون انسان داعی در حال دعا با زبانی سخن می گوید که مبتنی بر یقین و علم است و در افق و فضای دعا تردید و شک راه ندارد، بر جان داعی آرامش مستولی است، لذا زبان دعا با افق دعا در یک آرامش بخشی دو سویه قرار دارد. چه زیبا سید الساجدین(ع) در مناجات المریدین می فرماید: ... و فی مناجتک روحی و راحتی و عندک دواء علتی و شفاء غلتی و بردلوعتی... و در مناجات تو

1- پیشین، دعای 47،ص233

2- پیشین، دعای 47، ص239

3- پیشین، دعای 16، ص80

4- پیشین، دعای 47، ص239