زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 40

دعای ائمه هدی(ع) یکی از رازهای کثرت دعا و تضرع آن پاکان(ع) بوده و بسا آنان نظر به لذت دعا برای خود نیز نداشتند و در دعای خود لذت را برای خدا می جستند.

امام صادق(ع) می فرماید: إن المؤمن لیدعو الله عزوجل فی حاجته، فیقول الله عز و جل أخروا اجابته شوقا إلی صوته و دعائه... (1) چه بسا مؤمن، خداوند را برای حاجت خود می خواند و خدا دستور می دهد در اجابت او تأخیر کنید چون به صدا و دعای او اشتیاق دارم...

در روایتی آمده است که از جمله آنچه بر عیسی(ع) وحی شده این بود که و اعلم أن سروری أن تبصبص الی و کن فی ذالک حیا و لااکن میتا؛ بدان خوشحالی من در این است که با خوف و رجا به سوی من بیائی و مبادا با قلبی مرده بلکه با قلبی زنده و پرنشاط بیا (2).

سید الساجدین(ع) در مناجات خود می فرماید: الهی من ذا الذی ذاق حلاوه محبتک فرام منک بدلا؟ و من ذا الذی أنس بقربک فابتغی عنک حولا... (3) ای معبود من کیست که شیرینی محبت تو را چشیده باشد و آنگاه چیز یا کس دیگری را به جای تو مقصد و مقصود خودش بسازد و کیست که به قرب تو مأنوس گشته باشد و آنگاه از تو چشم پوشیده و در مقام طلب و جستجوی چیز دیگری بر آید؟ فأنت لا غیرک مرادی و لک لالسواک سهری و سهادی... (4) .

باید متذکر شد که لذت آفرینی زبان دعا غیر از لذت آفرینی اجابت دعا توسط خداوند می باشد اللهم... وَ اَذِقْنی حَلاوَهَ الْمَغْفِرَهِ،... (5) پروردگارا! شیرینی آمرزشت را به من بچشان.

1- کلینی، اصول کافی، ج4،ص 246

2- عده الداعی ص 267

3- مجلسی، بحارالانوار،، ج91،ص 148

4- پیشین

5- صحیفه سجادیه، ترجمه شیروانی، دعای 16، ص 87