زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 44

داد ...اَسْئَلُ اللَّهَ رَبّی وَ رَبَّکَ، وَ خالِقی وَ خالِقَکَ، وَ مُقَدِّری - وَ مُقَدِّرَکَ، وَ مُصَوِّری وَ مُصَوِّرَکَ، ... (1) (ای ماه)... پس از خداوند که آفریننده من و تو، سرنوشت ساز من و توست و صورت آفرین من و تو است می خواهم....

11-2-3- زبان دعا مبتنی بر تضرع و اعتراف

شدت انابه و تضرع ائمه اطهار(ع) در حین دعا به ویژه سید الساجدین(ع) به راستی انسان را به شگفتی وا می دارد و اعجاب هر ناظر را بر می انگیزاند. راز این انابه و تضرع چیست؟! در حالی که آنان از گناه پاک بوده و از رفیع ترین مرتبه وجودی عالم امکان برخوردار بودند.

شاید راز مطلب در این نهفته باشد که آنان به تمام حقیقت داعی بودند و دعای آنان به تمام معنا دعای حقیقی بود، لذا زبان چنین دعایی آکنده و محفوف به تضرع، گریه و انابه است. اساساً وجه بیانی وجود فقیر محض وقتی فقر و نقص نامحدود خود را در قیاس غنی مطلق مشاهده می کند به وحشت می افتد و این وحشت با انعکاس غنی مطلق در آینه ی فقر وجودی داعی تبدیل به اشک، تضرع، زاری و انابه می شود، وحشت پایان یافته و دامنه تضرع وسعت می یابد، لذا از ویژگی ذاتی زبان دعا باید همین تضرع،انابه و گریه به حساب آورد و نتیجه گرفت که آنجا که داعی فاقد حال انابه و تضرع است در واقع فاقد زبان دعا بوده و فقط با زبان سر و به لسان عرفی داعی می باشد، لذا دعا و داعی هر دو مجازی است.

ادعیه سید الساجدین(ع) و سایر ائمه(ع) مملو از استغفار های پی درپی، گریه های ممتد، اظهار عجزها و قصورهای زیاد، اقرارها و اعترافها به گناه، جهل، ناتوانی و ابراز نقصها، فقدانها و کوتاهی ها... می باشد و این در حالی است که هیچ خردورزی به خود اجازه نمی دهد که گناه و قصور و جهل... در ساحت مقدس آن انوار باهره ی وجود فرض نماید؛

1- پیشین، دعای 43، ص187