زبان دعا در صحیفه سجادیه صفحه 67

افتد، پس بر محمد و خاندانش درود فرست و مرا با نیّت درست و شکیبایِ پیوسته یاری فرما.

و مرا از خواهش های نکوهیده و نابردباریِ آزمندان در امان دار، و آن پاداش نیک را که برای من اندوخته ای و آن کیفر و عقاب را که برای دشمنِ من آماده کرده ای، در دلم نمایان کن. و آن را برای من دستاویزی قرار ده تا به مدد آن، به آنچه برایم مقدّر کرده ای، خرسند شوم، و به آنچه برایم برگزیده ای، اطمینان یابم. چنین باد، ای پروردگار هستی ها، که تنها تو دارای بخشش بزرگ هستی و تنها تو بر هر کار توانایی.

وَ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، صَلَاهً دَائِمَهً نَامِیَهً لَا انْقِطَاعَ لِأَبَدِهَا وَ لَا مُنْتَهَی لِأَمَدِهَا، وَ اجْعَلْ ذَلِکَ عَوْناً لِی وَ سَبَباً لِنَجَاحِ طَلِبَتِی، إِنَّکَ وَاسِعٌ کَرِیمٌ (1).

خدایا، بر محمد و خاندانش درود فرست؛ درودی پیوسته و بالنده؛ بی گسست و بی پایان، و این درود را یاری رسانِ من و وسیله ی برآمدنِ حاجتم گردان، که تو کارگشایِ نیکو خصالی.

حضرت (ع) در این فقرات دعا با آنکه اعتراف می کند فقط از خداوند متعال درخواست می نماید در عین حال به صلوات بر محمد و آل محمد (ص) نیز تمسک می جوید و قرائت صلوات را به عنوان راهی و وسیله ای برای نزدیکتر نمودن خواسته ها و دعاها به استجابت تکرار می فرمایند.

3-4-3-3- نمونه توصیف و تذلیل خود

قسمت اعظمی از ادعیه صحیفه سجادیه توصیف داعی است. داعی در ضمن دعا خود را به فقر، نقص، عجز، جهل، گناه،... می نمایاند و به پیشگاه ربوبی پروردگار عرضه می کند. در واقع این قسمت از ادعیه یک نوع خودشکنی و استکبار زدائی فردی می باشد که توأم با نوعی تخلیه روانی برای فرار از احساس پوچی و بی هویتی است. این نوع اقرار در نزد خداوند متعال نوعی معنایابی زندگی است. حضرت (ع) تخلیه خود از خودِپنداری و

1- پیشین، دعای 13/24ص74