صحیفه مهدیه صفحه 189

بر دل دشمنانش انداختی، یاریش کردی و گرداگرد او را به جبرئیل، وَمیکآئیلَ وَالْمُسَوِّمینَ مِنْ مَلآئِکَتِکَ ، وَوَعَدْتَهُ أَنْ تُظْهِرَ دینَهُ میکائیل و فرشتگان دیگر - که هر یک دارای علامت و اسمی هستند - احاطه نمودی و بدو وعده پیروزی دینش را عَلَی الدّینِ کُلِّهِ ، وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ . وَذلِکَ بَعْدَ أَنْ بَوَّأْتَهُ مُبَوَّأَ بر تمامی ادیان دادی؛ گرچه مشرکان را خوش نیاید . و این پیروزی بعد از آن بود که پیامبر را به جایگاه صِدْقٍ مِنْ أَهْلِهِ ، وَجَعَلْتَ لَهُ وَلَهُمْ » أَوَّلَ بَیْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ صدقی از خاندانش جای دادی و برای او و آنان »اوّلین خانه ای را که برای )عبادت( مردم قرار داده شد ، لَلَّذی بِبَکَّهَ مُبارَکاً وَهُدًی لِلْعالَمینَ × فیهِ ایاتٌ بَیِّناتٌ مَقامُ که در مکّه است بابرکت قرار دادی و باعث هدایت جهانیان گرداندی ، و نیز در آن است نشانه های آشکار مانند مقام إِبْراهیمَ وَمَنْ دَخَلَهُ کانَ امِناً «(32) ، وَقُلْتَ »إِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ ابراهیم و هر که داخل آن خانه شد ، در امان خواهد بود« . و گفتی : »خداوند اراده فرموده که 1 . در »مکیال المکارم« آورده است که »عرجت به« موافق نسخه ای است که آن را عالم ربّانی حاج میرزا حسین نوری رحمه الله در کتاب »تحیّه الزائر« از کتاب »مزار قدیم« و »مزار« شیخ محمّد بن المشهدی و »مصباح الزائر« سیّد بن طاووس رحمه الله نقل فرموده است و همه آن ها برگرفته شده از کتاب »محمّد بن علیّ بن ابی قرّه« است . ولی در »زاد المعاد« »عرجت بروحه« ذکر شده است و ظاهراً بر اثر اشتباهی است

که در کتاب مصباح واقع شده و مجلسی هم از آن نقل نموده است و این مشهور گشته و سبب شبهه برخی کوته نظران و دشمنان گشته است؛ با این که معراج جسمانی از ضروریات مذهب و بلکه دین می باشد و روایات ائمّه علیهم السلام در آن متواتر و قرآن به آن گویا است .

تذکّر ارزشمند : هنگام تأمّل در این عبارت ، ملهم شدم که خود دعا ، شهادت می دهد و دلالت دارد که صحیح همان است که ذکر نمودیم )عرجت به( ، و در عبارت »زاد المعاد« تصحیفی واقع شده که چه بسا کار اهل عناد باشد و وجه دلالتش بدین گونه است : این که کلمه »سخّرت له البراق« مقترن به »عرجت به« شده است ، با توجّه کامل برای خردمندان آشکار می گردد که همان صحیح است که گفتیم . چرا که عروج روح هیچ احتیاجی به براق ندارد و این بر هر که قلبی سلیم و عاری از شرک و نفاق داشته باشد ، واضح است .

اگر گفته شود : »عبارت در مقام شمارش فضایل پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم است و عطف با »واو« اقتضا ندارد که به طور قطع، عروج به آسمان با براق بوده باشد .« در پاسخ می گوییم : »اگر هم بپذیریم که »بروحه« صحیح است ، این، معراج جسمانی را نفی نمی کند؛ زیرا اثبات فضیلتی برای پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم منافات با ثبوت فضیلت دیگری ندارد . )مکیال المکارم : 100/2) .

2 . سوره آل عمران ، آیه 97 96 .

عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُمْ تَطْهیراً« (33) . ثُمَّ جَعَلْتَ أَجْرَ هر پلیدی

و ناپاکی را از شما اهل بیتِ پیامبر ، ببرد و شما را کاملاً پاک و پاکیزه گرداند« . آن گاه پاداش رسالت مُحَمَّدٍ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَ الِهِ مَوَدَّتَهُمْ فی کِتابِکَ فَقُلْتَ »قُلْ لا حضرت محمّد را - که درودهای تو بر او و آل او باد - دوستی آنان مقرّر نموده و در کتابت فرمودی : »بگو أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی«(34)، وَقُلْتَ »ما سَأَلْتُکُمْ من از شما پاداش نمی طلبم مگر دوستی خویشاوندان نزدیکم را« . و فرمودی : )بگو( »پاداشی که از شما خواستم مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ«(35) ، وَقُلْتَ »ما أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلّا مَنْ آن هم برای خودتان و به نفع شما است« و فرمودی : )بگو( »من از شما مزد رسالت نمی خواهم مگر آن که شآءَ أَنْ یَتَّخِذَ إِلی رَبِّهِ سَبیلاً « (36) ، فَکانُوا هُمُ السَّبیلَ إِلَیْکَ ، هر کدام از شما که بخواهد راه خدا را در پیش گیرد« پس آن ها همان راهِ به سوی تو هستند وَالْمَسْلَکَ إِلی رِضْوانِکَ . فَلَمَّا انْقَضَتْ أَیَّامُهُ أَقامَ وَلِیَّهُ عَلِیَّ بْنَ و طریق برای خشنودی تو می باشند . پس وقتی مدّت عمر پیامبر سپری شد ، وصیّ و جانشین خود علیّ بن أَبی طالِبٍ صَلَواتُکَ عَلَیْهِما وَ الِهِما هادِیاً ، إِذْ کانَ هُوَ الْمُنْذِرَ ابی طالب - درودهای تو بر آن دو و آل آن دو باد - را برای هدایت امّت برگزید ؛ زیرا که خود او بیم دهنده بود ، وَلِکُلِّ قَوْمٍ هادٍ، فَقالَ وَالْمَلَأُ أَمامَهُ مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ، و برای هر قومی هدایتگری است. پس در حالی که همه در حضور او بودند چنین

گفت: هر آن که من مولای اویم ، پس علی مولای أَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ، وَعادِ مَنْ عاداهُ، وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ، وَاخْذُلْ اوست ؛ پروردگارا ؛ دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن ، یاری نما هر که او را یاری نماید و خار گردان مَنْ خَذَلَهُ . وَقالَ مَنْ کُنْتُ أَنَا نَبِیَّهُ فَعَلِیٌّ أَمیرُهُ . وَقالَ أَنَا وَعَلِیٌّ هر که او را مخذول نماید . و گفت : هر که را من پیامبر او هستم ، پس علی امیر و فرمانروای اوست . و فرمود : من و علی مِنْ شَجَرَهٍ واحِدَهٍ وَسآئِرُ النَّاسِ مِنْ شَجَرٍ شَتَّی ، وَأَحَلَّهُ مَحَلَّ از یک درختیم و دیگر انسان ها از درختان مختلفند . و او را قرار داد هارُونَ مِنْ مُوسی، فَقالَ لَهُ أَنْتَ مِنّی بِمَنْزِلَهِ هارُونَ مِنْ مُوسی در جایگاه هارون نسبت به موسی ، پس به او فرمود : تو نسبت به من ، همانند هارون برای موسی هستی ، 1 . سوره احزاب، آیه 2 .33 . سوره شوری ، آیه 3 . 23 . سوره سبأ ، آیه 4 .47 . سوره فرقان، آیه 57.

إِلّا أَنَّهُ لا نَبِیَّ بَعْدی ، وَزَوَّجَهُ ابْنَتَهُ سَیِّدَهَ نِسآءِ الْعالَمینَ ، وَأَحَلَّ جز این که پس از من پیامبری نیست . و دخترش را - که سرور و بانوی زنان عالم است - به او تزویج فرمود . و حلال کرد لَهُ مِنْ مَسْجِدِهِ ما حَلَّ لَهُ ، وَسَدَّ الْأَبْوابَ إِلّا بابَهُ . ثُمَّ أَوْدَعَهُ از مسجدش برای او ، آن چه برای خودش حلال بود . و همه درها)ی مسجد( را نیز جز در خانه علی

بست . آن گاه عِلْمَهُ وَحِکْمَتَهُ فَقالَ أَنَا مَدینَهُ الْعِلْمِ وَعَلِیٌّ بابُها ، فَمَنْ أَرادَ علم و حکمتش را نزد او ودیعه نهاد و فرمود : من شهر علمم و علی درب آن ، پس هر که می خواهد به الْمَدینَهَ وَالْحِکْمَهَ فَلْیَأْتِها مِنْ بابِها ، ثُمَّ قالَ أَنْتَ أَخی وَوَصِیّی شهر علم و حکمت قدم نهد ، باید از دروازه آن داخل گردد . سپس فرمود : تو برادر من ، وصیّ من وَوارِثی ، لَحْمُکَ مِنْ لَحْمی ، وَدَمُکَ مِنْ دَمی ، وَسِلْمُکَ سِلْمی ، و وارث من هستی ، گوشت تو از گوشت من است و خون تو از خون من ؛ سازش و آشتی تو ، سازش و آشتی من وَحَرْبُکَ حَرْبی ، وَالْإیمانُ مُخالِطٌ لَحْمَکَ وَدَمَکَ ، کَما خالَطَ و جنگ تو جنگ من است ، و ایمان با گوشت و خون تو آمیخته است همان گونه که با لَحْمی وَدَمی ، وَأَنْتَ غَداً عَلَی الْحَوْضِ خَلیفَتی ، وَأَنْتَ تَقْضی گوشت و خون من آمیخته است ؛ و فردا)ی قیامت( تو خلیفه من بر حوض )کوثر( هستی و پس از من ، تو هستی که دَیْنی ، وَتُنْجِزُ عِداتی ، وَشیعَتُکَ عَلی مَنابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْیَضَّهً قرض مرا می پردازی و به وعده های من وفا می کنی و پیروان تو بر منبرهایی از نور با چهره های سفید و نورانی وُجُوهُهُمْ حَوْلی فِی الْجَنَّهِ وَهُمْ جیرانی . وَلَوْلا أَنْتَ یا عَلِیُّ در اطراف من در بهشت اند و آنان همسایه من می باشند . ای علی ؛ اگر تو نبودی ، لَمْ یُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدی، وَکانَ بَعْدَهُ هُدًی مِنَ الضَّلالِ، وَنُوراً مؤمنان پس از من شناخته