صحیفه مهدیه صفحه 323

پس از نوشتن نامه دوّم ، هر دو نامه را خوشبو کرده و نامه اوّل را )که به خداوند نوشته شد( در میان نامه دوّم )که به امام ارواحنا فداه نوشته شد( قرار داده و هر دو را در آب روان یا چاه آب می افکنی . البتّه پیش از این کار

، نامه ها را در گِل نرم )یعنی بدون سنگریزه( قرار ده . سپس دو رکعت نماز گزارده و به واسطه محمّد و آل محمّدعلیهم السلام به خدای تعالی روی می آوری ، و انداختن نامه ها در آب ، باید در شب جمعه باشد .

یادآور می شود که این عریضه نویسی را برای آزمایش انجام مده ، بلکه باور داشته باش که خواسته ات اجابت می شود . و تنها در مورد سختی ها و کارهای بسیار دشوار انجام شود .

هم چنین ، کسی را که شایستگی ندارد از این جریان مطّلع مکن و این نامه را برایش ننویس ؛ زیرا فایده ای برایش ندارد . از طرفی این نامه ها ، امانتی است که بر عهده توست که آن را حفظ کنی و در مورد آن بازخواست خواهی شد .

پس از انداختن نامه ها ، این دعا را بخوان :

أَللَّهُمَّ إِنّی أَسْأَلُکَ بِالْقُدْرَهِ الَّتی لَحَظْتَ بِهَا الْبَحْرَ الْعِجاجَ ، فَأَزْبَدَ بار الها ؛ از تو می خواهم به قدرتت؛ همان قدرتی که دریاهای بزرگ را با آن ملاحظه فرمودی ، پس به خروش و وَهاجَ وَماجَ ، وَکانَ کَاللَّیْلِ الدَّاجِ ، طَوْعاً لِأَمْرِکَ ، وَخَوْفاً مِنْ موج وا داشتی، و همانند شبی تاریک شدند؛ این همه، از سر فرمانبرداری دریاها از تو، و نیز از ترس و هیبت تو بود . سَطْوَتِکَ ، فَأَفْتَقَ اُجاجُهُ ، وَائْتَلَقَ مِنْهاجُهُ ، وَسَبَّحَتْ جَزآئِرُهُ ، بدین سان، آب شور دریاها شکافته، و راه هایش زینت داده شد ، و جزائر آن تسبیح گفتند ، وَقَدَّسَتْ جَواهِرُهُ ، تُنادیکَ حیتانُهُ بِاخْتِلافِ لُغاتِها ، إِلهَنا وَسَیِّدَنا و جواهر آن تقدیس نمودند . ماهیان دریاها با زبان ها و لغات مختلف تو را

ندا دادند : خدای ما؛ آقای ما؛ مَا الَّذی نَزَلَ بِنا ، وَمَا الَّذی حَلَّ بِبَحْرِنا فَقُلْتَ لَها اُسْکُنی ، چه چیزی بر ما فرود آمد؟ چه چیزی در دریای ما پیش آمد ؟ و به ماهی ها فرمودی : آرام باش؛ )و به دریا فرمودی :( به سَاُسْکِنُکَ مَلِیّاً ، وَاُجاوِرُ بِکَ عَبْداً زَکِیّاً ، فَسَکَنَ وَسبَّحَ وَوَعَدَ زودی تو را به آرامش می رسانم؛ و بنده ای شایسته و پاک را مجاور تو می گردانم؛ پس آرام گرفت و تسبیح گفت و به بخشش های نهانی بِضَمآئِرِ الْمِنَحِ . فَلَمَّا نَزَلَ بِهِ ابْنُ مَتَّی بِما أَلِمَ الظُّنُونَ ، فَلَمَّا صارَ وعده داده شد . آن گاه که یونس پسر متّی در آنجا فرود آمد چون گرفتار مصیبت هایی شد که حتّی تصوّر آن ها دردناک است، و آن گاه که فی فیها سَبَّحَ فی أَمْعآئِها ، فَبَکَتِ الْجِبالُ عَلَیْهِ تَلَهُّفاً ، وَأَشْفَقَتْ وارد دهان آن ماهی شد و درون شکم آن ماهی رفت، به تسبیح گویی تو پرداخت و در این شرایط، کوه ها غصّه او را خوردند و به گریه افتادند؛ عَلَیْهِ الْأَرْضُ تَأَسُّفاً ، فَیُونُسُ فی حُوتِهِ کَمُوسی فی تابُوتِهِ و زمین برای او متأسّف شد و برایش دلسوزی کرد. پر واضح است که حال یونس در شکم ماهی همانند موسی در میان تابوتش بود؛ لِأَمْرِکَ طآئِعٌ ، وَلِوَجْهِکَ ساجِدٌ خاضِعٌ ، فَلَمَّا أَحْبَبْتَ أَنْ تَقِیَهُ هر دو اطاعت دستور تو کردند، و به خاطر ذات پاکت به سجده و فروتنی پرداختند. در نهایت، آن گاه که خواستی او را نگه داری، به أَلْقَیْتَهُ بِشاطِیِ الْبَحْرِ شَلْواً لاتَنْظُرُ عَیْناهُ ، وَلاتَبْطِشُ یَداهُ ، کنار دریایش افکندی در حالی که چشمانش

، توان دیدن نداشت، و دستان و وَلاتَرْکُضُ رِجْلاهُ ، وَأَنْبَتَّ مِنَّهً مِنْکَ عَلَیْهِ شَجَرَهً مِنْ یَقْطینٍ ، پاهایش قادر به حرکت نبودند؛ که در این هنگام بر او منّت نهادی و درختی از کدو برایش رویاندی، وَأَجْرَیْتَ لَهُ فُراتاً مِنْ مَعینٍ ، فَلَمَّا اسْتَغْفَرَ وَتابَ خَرَقْتَ لَهُ إِلَی و آبی گوارا را برایش جاری ساختی . آن گاه که درخواست آمرزش و بازگشت کرد نیز راهی به سوی الْجَنَّهِ باباً ، إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ .

بهشت برایش گشودی. در واقع، تو تنها کسی هستی که بسیار بخشنده است.

در پایان ، هر یک از چهارده معصوم علیهم السلام را نیز یاد می کنی و بر یکایک آنان سلام می دهی . (10)