صحیفه مهدیه صفحه 66

یعنی مَن تَوَجَّهَ بی إِلَی اللَّهَ غفر له .(125)

یعنی کسی که به وسیله من توجّه به خداوند نماید آمرزیده می شود .

بنابراین با توجّه به باب اللَّه ، خداوند گناهان او را آمرزیده و موانع پیشرفت روحی او را برطرف

می کند .

گرچه همه چهارده معصوم علیهم السلام به دلیل دارا بودن »مقام نورانیّت« محیط بر هر عصر و زمانی هستند و انسان ها در هر عصر و زمان باید توجّه به همه آن بزرگواران بنمایند ولی بر اساس مقامات تنزّلیّه زمانیّه ، هر انسانی باید به امام عصر و زمان خودش بیشتر از بقیّه ائمّه علیهم السلام توجّه داشته باشد .

اینک به روایت عبداللَّه بن قدامه ترمدی از حضرت ابا الحسن علیه السلام توجّه نمایید که فرمودند :

من شکّ فی أربعه فقد کفر بجمیع ما أنزل اللَّه عزّوجلّ ؛ أحدها معرفه الإمام فی کلّ زمان وأوان بشخصه ونعته .(126)

کسی که درباره چهار چیز شکّ کند به تمامی آنچه که خداوند نازل فرموده کافر شده است ؛ یکی از آنها شناختن امام در هر عصر و زمان است که شخص امام و صفاتی را که داراست بشناسد .

پس در هر زمان معرفت و شناخت نسبت به امام آن زمان واجب است و چگونه ممکن است کسی معرفت به امام زمانِ خویش داشته باشد و از عظمت آن بزرگوار آگاه باشد ، ولی به او توجّه نداشته باشد ؟!

بنابراین ، توجّه نداشتن به امام عصر ارواحنا فداه و نشناختن اوصاف و خصوصیّات مقام رفیع آن بزرگوار ، اگر چه انسان به امامان دیگر توجّه داشته باشد صحیح نیست .