- صلوات کامل و ناقص کدام است؟ 2
- رفع حسرت با صلوات 8
- صلوات در خانه کعبه 9
- سبب مهر السنه 10
- شرکت ملایکه 11
- حکایت 13
- برخی از آثار صلوات 14
- بهترین ذکر 14
- شرایط اظهار حاجت 15
- اعجاز صلوات با صدای بلند 17
- نابود کننده سیئات 18
- فرشتگان حامل صلوات 19
- بهترین عمل در جمعه 20
- سنگین ترین عمل در قیامت 22
- هنگام نگاه به نامحرم و ذکر صلوات 22
- روشنایی قبر 23
- باعث سنگینی کفّه حسنات 23
- مهمان پیامبر در بهشت 24
- نور پل صراط 24
- راز سربلند موسی 25
- صلوات در امت های پیش از اسلام 25
- خلاصی از دشواری ها 26
- قضیه گاو بنی اسرائیل 27
- توسل بنی اسرائیل 33
- صلوات و رنج شیطان 34
- برترین اعمال [پیامی از برزخ] 35
- صلوات و رمضان 36
- صلوات در روز مبعث 37
- موارد و جلوه های مختلف اهتمام به صلوات 38
- 1. صدقه زبان 38
- 3. هنگام بوییدن گل 40
- 2. بخیل ترین مردم 40
- 4. پیامبر و اولین منبر 42
- اعجاز صلوات و تأمین عافیت و تندرستی 44
- بهتر است از دعا 45
- اعجاز صلوات و اجابت دعا شد و تصیفیه اعمال 45
اعجاز صلوات و نابود شدن گناهان
اعجاز صلوات و نابود شدن گناهان
[ 37 ] در بسیاری از احادیث آمده است :
قال رسول اللّه صلی الله علیه و آله : «من صلی علیّ مرّه لا یبقی علیه من المعصیه ذرّه؛ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: کسی که یک بار به گونه ای خالصانه و خدا پسند بر من صلوات بفرستد همه گناهان او در معرض غفران قرار می گیرد».(1) البته این حدیث در منابع مختلف با تعابیر مختلفی مشاهده می شود از جمله در مستدرک الوسائل، ج 5، ص 334 آمده است: «من صلی علیّ مرهٌ لم یبق علیه من المعصیه ذره» همچنین در کتاب اللمعه البیضاء نوشته تبریزی انصاری، ص 492 آمده است: «من صلی علی مره لم یبق من ذنوبه ذره» البته در کتاب بحارالانوار، ج 91، ص 63 نیز آمده است : «من صلی علی مره فتح اللّه علیه باب من العافیه و قال صلی الله علیه و آله : من صلی علی مره لم یبق من ذنوبه ذره».
یکبار ارْ کسی، صلواتی نثار من بنمود با صداقت و اخلاص راستین
نابود می شود همه جرم و گناه او شرط آن که حقِّ ناس نباشد بدان قرین
اعجاز صلوات و تأمین عافیت و تندرستی
اعجاز صلوات و تأمین عافیت و تندرستی
[ 38 ] پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله همواره ، امت را به اهتمام بر صلوات تأکید می داشت . در حدیث آمده است :
قال رسول اللّه صلی الله علیه و آله : «من صلی علیّ مره فتح اللّه علیه باب
1- 1. بحارالانوار، ج 91، ص 63.