شرح زیارت جامعه کبیره صفحه 119

جایگاه و منتهای نیکی ها

«مأوی» یعنی جایگاهی که غیر از معدن است و چیزها دوباره به آن جا برمی گردد، یعنی همۀ خوبی ها و حقیقت ها جای اوّلش که ما باشیم برمی گردد.

خوبی نهایتی دارد، کمال نهایتی دارد که بشر هیچ گاه نمی تواند به نهایت خوبی و کمال برسد. اگر تمام کمالات و خوبی های بشر را روی هم بریزیم باز هم نهایت خوبی نیست. می گوید: نهایت و آخرین درجۀ خوبی ها را شما حضرات معصومین علیهم السّلام دارید. در واقع منتهی الحلم شمایید، منتهی العلم شمایید، منتهی التقوی شمایید، منتهی التوحید شمایید. هر خوبی که در عالم هست، نهایتش ائمۀ معصومین علیهم السّلام هستند.

در جای دیگری از زیارت جامعه می خوانیم:

«لا یلحقه لاحق و لا یفوقه فائق و لا یسبقه سابق و لا یطمع فی إدراکه طامع» هیچ کس نمی تواند به مقام آنان ملحق شود و بالاتر از آن ها باشد و هیچ طمع کننده ای نمی تواند در ادراکشان طمع کند.

چون اگر انسان بخواهد به چیزی طمع کند، باید فکرش به آن برسد که آن ها چه چیزهایی دارند و کجا هستند تا طمع کننده ای پیدا شود.

خدایا! همۀ ما را جزء قدردانان نعمت عظیمۀ ولایی حضرات ائمه معصومین علیهم السّلام قرار بده.