شرح زیارت جامعه کبیره صفحه 22

الهدی و مصابیح الدّجی و...»؛ سلام بر امامان هدایت کنندۀ خلق و چراغ های تاریکی و...

در این بخش ها غایبانه بر ائمۀ معصومین علیهم السّلام سلام می دهیم.

امام علیه السّلام می فرماید: اکنون که غایبانه حرف زدی و مقداری ما را شناختی دوباره بیا با ما حضوری صحبت کن: «و اشهد انّکم الائمّه الرّاشدون المهدیّون...»؛ شهادت می دهم که همانا امامان ارشادکنندۀ هدایت یافته شما هستید....

در صنعت بلاغت، از حضور به غیبت رفتن را التفات می گویند.

این التفات و توجه دادن در زیارت جامعه برای چیست ؟ می خواهند بگویند: امام معصوم علیه السّلام از زیارت جامعه هم برتر و بالاتر است. این صفات که چیزی نیست. آن ها صفت های بالاتر از این ها هم دارند که بیان نشده است. شما خیال نکنید خداوند ایشان را آفریده و همین اوصاف و فضائل را به آن ها داده است، نه. آفرینش خدا بالاتر از این هاست و یک صفات و شئون دیگری هم به ائمه علیهم السّلام داده که در زیارت جامعه نیامده است. در حقیقت چون ما نمی توانیم بفهمیم، به مقام برتر از امامت یعنی مقام نورانیّت دست نبرده و ساکت شده اند.

بزرگی به نکتۀ ظریفی اشاره می کرد. ایشان می گفت: خداوند در قرآن فرموده: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاّ لِیَعْبُدُونِ » (1) ؛ما جنّ و انسان را خلق نکردیم مگر برای عبادت. با این که معرفت بالاتر از عبادت