شرح زیارت جامعه کبیره صفحه 63

نموده است.

مگر نه این است که وقتی حضرت موسی هفتاد نفر از قوم خود را برای دیدن خدا به کوه طور برد وقتی خدای منان به کوه تجلی کرد، متلاشی شد و هفتاد نفر هم مردند و «خَرَّ مُوسی صَعِقاً » (1) ؛حضرت موسی هم غش کرد. در روایات ما وارد شده است که آن جلوۀ یکی از کروبین بوده که آن ها نتوانستند تحمل کنند و فرمودند: «الکروبین قوم من شیعتنا من الخلق الاول »(2) ؛کروبین گروهی از شیعیان ما از خلقت اول هستند. پس چگونه می توان نور خود حضرت را تحمل کرد.

وقتی عده ای از یمن آمدند و از قضاوت حضرت علی علیه السّلام گله کردند پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمودند: چه می گویید؟ «لا تسبّوا علیّا فإنّه ممسوس فی ذات اللّه »(3) ؛به علی علیه السّلام ناسزا نگویید که او فانی در خداست یعنی صفات و افعال امیر المؤمنین علیه السّلام تجلی خداست.

برای تأیید معنای «و هی حموله الرب» به نکتۀ ظریفی اشاره می کنم و آن این که کلمۀ «ربّ » از نظر ابجد 202 می شود و مجموع ابجد کلمۀ محمد و علی نیز 202 است؛ یعنی آن ها نمایندۀ رب و مظهر رب هستند.

شاهد دیگر این که خدای منان در این آیۀ کریمۀ قرآنی می فرماید:

1- (1) .سورۀ اعراف، آیۀ 143.
2- (2) .تفسیر نور الثقلین، ج 2، ص 64.
3- (3) .مناقب آل ابی طالب، ج 3، ص 21.