شرح زیارت جامعه کبیره صفحه 78

خداوند در قرآن می فرماید: «وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ إِماماً » (1).یعنی ابراهیم عبد بود، خلیل بود، نبی و رسول بود، امّا بعد از این که خدا او را آزمایش کرد به مقام امامت رسید. بنابراین امامت بالاتر از مقام نبوت و رسالت است. از طرفی هم، هرکسی که به عنوان نبی و رسول مبعوث می شود نبوّت و رسالتش، فرع ولایتش می باشد. چون خداوند یک ولایت باطنی به او داده است تا مسلط بر خویشتن و بر جهان هستی و خلقت و تکوین شود، آن گاه او را به مقام نبوت رسانده است. ما نبی بدون ولایت نداریم. اگر نبی ولایت نداشته باشد چگونه از او معجزه سرمی زند؟ چگونه خبر از گذشته و حال و آینده می دهد؟

امّا انبیا که صاحب ولایت و امامت هستند ولایتشان مقید و محدود است، نه مطلق. ابراهیم خلیل الرحمن طبق آیۀ قرآن امام است امّا امام مقیّد، نه امام مطلق؛ یعنی امام بر همۀ انبیا و بر ما سوی اللّه نیست. لذا در روایات آمده است: همۀ انبیا فردای قیامت وا نفسا می گویند و تنها پیامبر اکرم و ائمۀ معصومین علیهم السّلام وا امّتا می گویند. یعنی وقتی امّت ها به پیامبران خود مراجعه می کنند آن ها