شرح زیارت جامعه کبیره صفحه 89

را می دانستند و به همه چیز آگاهی داشتند.

نقل کرده اند وقتی حضرت علی علیه السّلام به دنیا آمد چشمانشان را بسته بود و باز نمی کرد. امّا همین که حضرت را به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم دادند، در بغل پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم چشم هایش را باز کرد. یعنی یا رسول اللّه، فقط به جمال تو چشم هایم باز می شود. در آن هنگام مولا شروع به خواندن این آیات می کند: (1)«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ

الَّذِینَ هُمْ فِی صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ وَ الَّذِینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ » (2)

چگونه است که هنوز پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم به نبوت نرسیده و قرآن نازل نشده است امیر المؤمنین علیه السّلام قرآن می خواند. جواب آن در سورۀ الرحمن آمده است. خداوند می گوید: «اَلرَّحْمنُ ، عَلَّمَ الْقُرْآنَ ، خَلَقَ الْإِنْسانَ » یعنی ما در عالم نورانیت قرآن را به علی یاد دادیم بعدا علی را بیافریدیم. اوّل قرآن را بلد بود و بعد متولد شد.

منظور از انسان، حضرت علی علیه السّلام است؛ زیرا نام دیگر سورۀ «دهر» که در شأن حضرت آمده است «انسان» است. در حقیقت می خواهد بگوید: انسانی که تجلّی گاه و مظهر تمام عیار حضرت رب العالمین است در سورۀ دهر (انسان) پیدا می شود و بقیۀ افراد شبیه به انسان