کلیات مفاتیح نوین صفحه 169

قَطَعَنی بِالصِّلَهِ، وَاخالِفَ مَنِ اغْتابَنی الی حُسْنِ الذِّکْرِ، وَانْ اشْکُرَ

با محبّت سزایش دهم، و با کسی که از من بدگویی نموده با یاد نیک مقابله کنم، و از نیکی و احسان

الْحَسَنَهَ، وَاغْضِیَ عَنِ السَّیِّئَهِ، اللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، وَحَلِّنی

سپاسگزاری نموده و از بدی چشم پوشی کنم، خدایا بر محمّد و خاندان پاکش درود فرست و مرا به

بِحِلْیَهِ الصَّالِحینَ، وَالْبِسْنی زینَهَ الْمُتَّقینَ فی بَسْطِ الْعَدْلِ، وَکَظْمِ الْغَیْظِ،

زیور صالحان بیارای و زیور پرهیزکاران را به من بپوشان، در گسترش عدالت، و فرو بردن خشم

وَاطْفآءِ النَّآئِرَهِ، وَضَمِّ اهْلِ الْفُرْقَهِ، وَاصْلاحِ ذاتِ الْبَیْنِ، وَافْشآءِ الْعارِفَهِ،

و خاموش ساختن آتش فتنه، و گردآوردن آنان که از هم جدا شده اند و اصلاح میان مردم و آشکار نمودن نیکیها

وَسَتْرِ الْعآئِبَهِ، وَلینِ الْعَریکَهِ، وَ خَفْضِ الْجَناحِ، وَحُسْنِ السّیرَهِ،

و پوشاندن عیوب، و نرم خویی، و تواضع و فروتنی، و رفتار نیکو

وَسُکُونِ الرّیحِ، وَطیبِ الْمُخالَقَهِ، وَالسَّبْقِ الیَ الْفَضیلَهِ، وَایثارِ التَّفَضُّلِ،

و سنگینی و وقار، و خوش خلقی، و سبقت گرفتن در فضایل، و از خود گذشتگی در احسان

وَتَرْکِ التَّعْییرِ، وَالْإِفْضالِ عَلی غَیْرِ الْمُسْتَحِقِّ، وَالْقَوْلِ بِالْحَقِّ وَانْ عَزَّ،

و ترک سرزنش دیگران و بخشش بر آن که سزاوار آن نیست، سخن گفتن به حق هر چند گران و دشوار باشد

وَاسْتِقْلالِ الْخَیْرِ وَانْ کَثُرَ مِنْ قَوْلی وَفِعْلی وَ اسْتِکْثارِ الشَّرِّ وَ انْ قَلَ

و کم شمردن کارهای نیک خود هر چند گفتار و رفتار خیرم زیاد باشد و زیاد شمردن کارهای بد خود هر چند

مِنْ قَوْلی وَفِعْلی وَ اکْمِلْ ذلِکَ لی بِدَوامِ الطَّاعَهِ، وَلُزُومِ الْجَماعَهِ،

در گفتار و کردارم اندک باشد، (خدایا) این صفات را با اطاعت پیوسته و همراهی با جماعت (مؤمنان)

وَرَفْضِ اهْلِ الْبِدَعِ، وَمُسْتَعْمِلِ الرَّاْیِ الْمُخْتَرَعِ، اللهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ

و طرد بدعت گذاران، و آنان که از رأی و نظر ساختگی پیروی می کنند، در من به کمال رسان، خدایا بر محمّد

وَآلِهِ، وَاجْعَلْ اوْسَعَ رِزْقِکَ عَلَیَّ اذا کَبِرْتُ، وَاقْوی قُوَّتِکَ فِیَّ اذا نَصِبْتُ،

و خاندان پاکش درود فرست، و به هنگام پیری، گسترده ترین روزی و به هنگام درماندگی، قوی ترین نیرویت را به من ارزانی دار

وَلا تَبْتَلِیَنّی بِالْکَسَلِ عَنْ عِبادَتِکَ، وَلَا الْعَمی عَنْ سَبیلِکَ، وَلا بِالتَّعَرُّضِ

و مرا به هنگام عبادت به کسالت و گمراهی از راهت و گام نهادن در مسیر

لِخِلافِ مَحَبَّتِکَ، وَلا مُجامَعَهِ مَنْ تَفَرَّقَ عَنْکَ، وَلامُفارَقَهِ مَنِ اجْتَمَعَ

خلاف محبّتت و پیوند و همراهی با آنان که از تو جدا شده اند، و جدایی از آنان که با تو پیوند خورده اند،