کلیات مفاتیح نوین صفحه 334

1- [370]بحارالانوار، جلد 97، صفحه 436، حدیث 7 و مزار کبیر، صفحه 135.

2- [371]بحارالانوار، جلد 97، صفحه 435، حدیث 3.

3- [373]مصباح الزائر، صفحه 105.

بِهِمْ مَغْفُوراً، وَرِزْقی بِهِمْ مَبْسُوطاً، وَدُعآئی بِهِمْ مُسْتَجاباً، وَحَوآئِجی بِهِمْ

آمرزیده و روزیم را گسترده و دعایم را اجابت شده و حاجتهایم را

مَقْضِیَّهً، وَانْظُرْ الَیَّ بِوَجْهِکَ الْکَریمِ نَظْرَهً رَحیمَهً، اسْتَوْجِبُ بِهَا الْکَرامَهَ

برآورده شده قرار ده، و به بزرگواریت از روی رحمت به من توجّه فرما، که به واسطه آن مستحقّ کرامت در

عِنْدَکَ، ثُمَّ لا تَصْرِفْهُ عَنّی ابَداً، بِرَحْمَتِکَ یا ارْحَمَ الرَّاحِمینَ، یا مُقَلِّبَ

نزد تو گردم، پس هیچگاه آن را از من نگیر، به رحمتت ای مهربان ترین مهربانان، ای دگرگون کننده

الْقُلُوبِ وَالْأَبْصارِ، ثَبِّتْ قَلْبی عَلی دینِکَ، وَ دینِ نَبِیِّکَ وَوَلِیِّکَ، وَلا تُزِغْ

دلها و دیده ها، دلم را بر دینت و دین پیامبر و ولیّت ثابت بدار، و بعد از آن که

قَلْبی بَعْدَ اذْ هَدَیْتَنی وَهَبْ لی مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَهً، انَّکَ انْتَ الْوَهَّابُ،

مرا هدایت کردی منحرف مگردان و رحمتی تازه از نزد خویش بر من ببخش، که تو بسیار بخشنده ای،

اللهُمَّ الَیْکَ تَوَجَّهْتُ، وَمَرْضاتَکَ طَلَبْتُ، وَثَوابَکَ ابْتَغَیْتُ، وَبِکَ آمَنْتُ،

خدایا به تو رو کرده و خشنودیت را می جویم و پاداشت را می طلبم و به تو ایمان آورده

وَعَلَیْکَ تَوَکَّلْتُ، اللهُمَّ فَاقْبِلْ بِوَجْهِکَ الَیِّ، وَاقْبِلْ بِوَجْهی الَیْکَ.

و بر تو توکّل می کنم، خدایا به من توجّه فرما و توجّه مرا به سوی خودت جلب نما.

سپس آیهالکرسی و سوره ناس و فلق را بخوان و هفت مرتبه سبحان اللَّه و هفت مرتبه الحمدللَّه و هفت مرتبه لا اله الّا اللَّه و هفت مرتبه اللَّه اکبر بگو، آنگاه بخوان:

اللهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ عَلَی ما هَدَیْتَنی وَلَکَ الْحَمْدُ عَلی ما فَضَّلْتَنی وَلَکَ

خدایا حمد و سپاس مخصوص توست به خاطر هدایت کردن و برتری دادن

الْحَمْدُ عَلی ما شَرَّفْتَنی وَلَکَ الْحَمْدُ عَلی کُلِّ بَلاءٍ حَسَنٍ ابْتَلَیْتَنی

و شرافتم (بر سایر مخلوقات)، و حمد و سپاس مخصوص توست بر هر آزمایش نیکویی که مرا به آن آزمودی،

اللهُمَّ تَقَبَّلْ صَلاتی وَدُعآئی وَطَهِّرْ قَلْبی وَاشْرَحْ لی صَدْری وَتُبْ

خدایا نماز و دعایم را بپذیر و دلم را پاک گردان و سعه صدر به من عطا فرما، و توبه ام را

عَلَیَّ انَّکَ انْتَ التَّوَّابُ الرَّحیمُ.(1)

بپذیر که تو بسیار توبه پذیر و مهربانی.