نجوای نیاز : ره آوردی بر لحظه های ناب دعا صفحه 21

زمان، زمان سحر است و گاهِ توبه من و باران عفو تو و من بنده حقیر تو که به طلب بخششایشت، به درگاه تو روی آورده ام و نه بر سود و زیان خود قادرم و نه بر مرگ و زندگی خود.»(1) پس مهرت را بر من فرو بار و از گوارای جود و بخشایشت سیرابم ساز، ای مهربان ترین مهربانان!

نازک ترین فاصله

نازک ترین فاصله

نیمه شب است و تاریکی و خلوت من با تو، با هزاران فرشته آبی و هزاران سبد بوی خوش وصال. نازک ترین فاصله میان بنده و معبود همین نیمه شب است و همین سحرگاهان. زمان می خواهد که محو شود و مکان انگار تهی می شود از خود، و من، تو را با همه یگانگی ات حس می کنم، و خود را غرق در آغوش مهر تو می بینم.

«خدایا! این منم، بنده تو، کسی که همه خوبی هایش، نعمت های توست و از شکر و سپاس تو ناتوان مانده است. رحیما! گناهم بسیار است و بر آن راهی نمی یابم جز آویختن به دامن لطف و رحمت تو. لطیفا! در کتابت فرمودی که: خوبان و پرهیزکاران دمی از شب را در خواب نمی رفتند و سحرگاهان توبه می کردند،(2) ولی من ای خدای مهربانم! خوابم، دراز است و بیداری ام، کوتاه و عبادتم در دل شب، ناچیز».(3)

در این سحرگاه نیلوفری رنگ آسمانی، دست به سوی تو برآورده ام و در

1- 3 . همان، صص 1043 و 1044، دعای بعد از رکوع نماز شب.
2- 1 . ذاریات: 17 و 18.
3- 2 . مفاتیح الجنان، ص 1044، آداب نماز شب.