غربت عشق صفحه 40

و رابعاً: عدم شناخت آنها، بعنوان ظلم، بر خود دانسته شده؛ چیست؟! و آیا این مطلب، قابل قبول است که: اگر کسی ماههای دوازده گانه ی اسلام [از محرم تا ذی الحجه] را بشناسد، اگر چه مشرک و یا کافر باشد، بر آئین محکم و استوار «دین قیم» می باشد؟ و یا اگر مسلمانی (بنابر دلایلی) آنها را نشناخت، بر خود ظلم کرده و از دین قیم، فاصله گرفته است؟!

در پاسخ: بدین گونه سؤالات مهم و اساسی، به چند روایت ارزشمند رسیده، اشاره می شود:

حدیث 1: عن جابر الجعفی قال: سئلت أباجعفر علیه السلام عن تأویل قول الله عزوجل «ان عده الشهور عندالله - الی قوله - فلا تظلموا فیهن أنفسکم»؟! قال جابر: فتنفس سیدی الصعداء؛ ثم قال: یا جابر! أما السنه، فهی جدی رسول الله صلی الله علیه

و اله، و شهورها اثنی عشر شهرا، فهو أمیرالمؤمنین، الی و الی ابنی جعفر و ابنه موسی و ابنه علی و ابنه محمد و ابنه علی و ابنه الحسن و ابنه محمد الهادی المهدی علیهم السلام، اثنی عشر اماما، حجج الله علی خلقه، و امنائه علی وحیه و علمه، و الأربعه الحرم الذین هم الدین القیم، أربعه منهم یخرجون باسم واحد: علی أمیرالمؤمنین، و أبی علی بن الحسین، و علی بن موسی (الرضا)، و علی بن محمد (الهادی) علیهم السلام، فالاقرار بهؤلاء هو الدین القیم فلا تظلموا فیهن أنفسکم، أی قولوا بهم جمیعا تهتدون. [23].

ترجمه: جابر جعفی گوید: از امام باقر علیه السلام در مورد تأویل، و معنای حقیقی و باطنی کلام خداوند، که فرموده: «ان عده