- آنچه در این مجموعه می خوانید 1
- گزیده ی شعری در مدح حضرت رضا 2
- مقدمه 5
- انکار امامت حضرت رضا 9
- برابری زیارت حضرت با حج عمره 12
- نتیجه ی اطاعت از حضرت رضا 25
- حشر با امام رضا 31
- امام رضا عامل نجات از گرفتاری 33
- امام رضا، همان وجه الله 35
- حرمت ویژه ی حضرت رضا در نزد پروردگار 39
- مقام محمود حضرت رضا 48
- زیارت، عامل شرح صدر 50
- بهشت، کمترین پاداش زیارت 52
- نجات زائران از حوادث هولناک قیامت 55
- عالم آل محمد 59
- جایگاه ویژه ی زائران در قیامت 61
- خاک طوس، خاک بهشت 63
- عامل اصلی آمرزش گناهان 65
- اطاعتش واجب است 72
- در بهشت، با امام 77
- معرفت به حق ایشان 80
- تنها سبب قبولی زیارت 82
- پاورقی 107
علی بن موسی الرضا علیه السلام، جدای از آیات قبل و بعد آن در نظر گرفت؛ و یا زیباتر و جامعتر آنکه، این آیه را پس از ابلاغ ولایت و امامت، و معرفی محمد و آل محمد علیهم السلام، توسط حضرت صالح علیه السلام به قوم ثمود، دانست. یعنی قوم طغیانگر ثمود، در جواب حضرت صالح علیه السلام - در دعوت به توحید، نبوت خویش، نبوت نبی اکرم صلی الله علیه و اله و امامت و ولایت ائمه علیهم السلام! -، سرکشی نموده و با جسارت تمام گفتند: آیا ما از صالح علیه السلام [بشری از جنس خود] در دعوت به توحید و نبوت و امامت محمد و آل محمد علیهم السلام، پیروی و تبعیت نمائیم، اگر چنین کنیم در گمراهی و جنون خواهیم بود!! و چه بجاست در تکمیل مطالب، به بیانی از حضرت رضا علیه السلام در توضیح و تبیین، و ارتباط این آیه ی شریفه با ولایت و امامتشان اشاره شود: حدیث 1: عن ابن أبی یحیی قال: لما توفی أبوالحسن موسی علیه السلام وقف الناس، فحججت تلک السنه فاذا أنا بعلی بن موسی الرضا علیه السلام، فاضمرت فی نفسی أمرا، فقلت: «أبشرا منا واحدا نتبعه»، فمر کالبرق الخاطف علی؛ فقال: أنا البشر الذی یجب علیک ان تتبعنی؛ فقلت: یا مولای، معذره الی الله
تعالی و الیک؛ فقال: مغفورا لک ان شاء الله تعالی. [42] ترجمه: راوی گوید: زمانی که موسی بن جعفر علیه السلام به شهادت رسیدند، مردم در پذیرش ولایت و امامت حضرت رضا علیه السلام متوقف شدند
(یعنی گروه منحرف واقفیه را تشکیل