ترجمه کامل‌الزیارات صفحه 112

جعفر بن سلیمان، از پدرش و او از عبد الرحمن غنوی و او از سلیمان نقل کرده که وی گفت:

آیا در آسمان‌ها فرشته‌ای ماند که به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم نازل نشود و به آن جناب راجع به شهادت فرزندش حضرت امام حسین علیه السّلام تسلیت نگوید و از ثواب دادن حقتعالی به او وی را با خبر نکند و از تربت آن شهید در حالی که آن جناب به روی آن با سر بریده و کشته شده و با بدنی پر از جراحت و بدون یار و یاور افتاده به نزد رسول خدا حمل ننماید؟

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمودند:

بار خدایا کسانی که او را یاری نکردند یاری مکن و آنان که او را کشتند بکش و آنها که او را سر بریدند سرشان را ببر و از آنچه طالب هستند بهره‌مند مساز.

عبد الرحمن می‌گوید:

به خدا قسم یزید ملعون مهلت نیافت و پس از کشتن آن جناب آنچه را که طالب بود نیافت و از آن بهره‌مند نشد، شب با حالتی مست و خارج از حال طبیعی خوابید و صبح کرد در حالی که مرده‌ای بود متغیر گویا او را قیر اندود کرده‌اند، با حالتی غمگین و حسرت و حزن مرد و احدی از آنان که در کشتن سید الشهداء سلام اللّه علیه از او تبعیّت کرده یا در محاربه و جنگ با آن سرور مقابل شدند باقی نماندند مگر آنکه یا مبتلا به دیوانگی و یا جذام و یا برص گردیدند و این امراض در نسل ایشان به ارث باقی ماند خداوند همه آنها را لعن و از رحمت واسعه‌اش دور نماید.

9- حَدَّثَنِی أَبِی عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ عَبْدِ الْکَرِیمِ بْنِ نَصْرٍ عَنْ عَبْدِ الْکَرِیمِ بْنِ عَمْرٍو عَنِ الْمُعَلَّی بْنِ خُنَیْسٍ قَالَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَصْبَحَ صَبَاحاً فَرَأَتْهُ فَاطِمَةُ بَاکِیاً حَزِیناً فَقَالَتْ مَا لَکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَبَی أَنْ یُخْبِرَهَا فَقَالَتْ لَا آکُلُ وَ لَا أَشْرَبُ حَتَّی تُخْبِرَنِی فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَتَانِی بِالتُّرْبَةِ الَّتِی یُقْتَلُ عَلَیْهَا غُلَامٌ لَمْ یُحْمَلْ بِهِ بَعْدُ وَ لَمْ تَکُنْ تَحْمِلُ بِالْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ هَذِهِ تُرْبَتُهُ حَدَّثَنِی عُبَیْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ هِلَالٍ قَالَ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ عَمِیرَةَ الْأَسْلَمِیُّ قَالَ حَدَّثَنِی عَمْرُو بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَنْبَسَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَ ذَکَرَ الْحَدِیثَ مِثْلَ حَدِیثِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الزَّعْفَرَانِیِّ سَوَاءً حَدَّثَنِی عُبَیْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ قَالَ حَدَّثَنِی جَعْفَرُ بْنُ سُلَیْمَانَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْغَنَوِیِّ عَنْ سُلَیْمَانَ وَ ذَکَرَ مِثْلَ حَدِیثِ أَبِی الْحُسَیْنِ النَّاقِدِ سَوَاءً

پدرم رحمة اللّه علیه، از سعد بن عبد اللّه، از احمد بن محمّد، از احمد بن محمّد بن ابی نصر، از عبد الکریم بن عمرو، از معلی بن خنیس نقل کرده که وی گفت:

در صبح روزی حضرت فاطمه علیها السّلام رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم را گریان و محزون دیده پس عرضه داشت: ای رسول خدا شما را چه می‌شود؟

پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله و سلّم از خبر دادن به ایشان امتناع نمودند.