ترجمه کامل‌الزیارات صفحه 341

6- حَدَّثَنِی أَبِی وَ جَمَاعَةُ مَشَایِخِی وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی وَ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ عَنِ الْعَمْرَکِیِّ عَنْ یَحْیَی وَ کَانَ فِی خِدْمَةِ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ إِنَّ بِظَهْرِ الْکُوفَةِ لَقَبْراً مَا أَتَاهُ مَکْرُوبٌ قَطُّ إِلَّا فَرَّجَ اللَّهُ کُرْبَتَهُ یَعْنِی قَبْرَ الْحُسَیْنِ ع

پدرم و جماعتی از مشایخ و اساتیدم و محمّد بن الحسن، از محمد بن یحیی و احمد بن ادریس، از عمرکی، از یحیی (وی در خدمت ابی جعفر عباسی بود) از برخی اصحاب، از حضرت ابی عبد اللّه علیه السّلام، حضرت فرمودند:

در پشت کوفه قبری است که هیچ حزین و غمگینی به زیارت آن نمی‌رود مگر آنکه حق تعالی حزنش را برطرف می‌فرماید، مقصود از آن قبر، قبر حضرت حسین بن علی علیهما السّلام می‌باشد.

7- حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ نَاجِیَةَ عَنْ عَامِرِ بْنِ کَثِیرٍ عَنْ أَبِی النُّمَیْرِ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) إِنَّ وَلَایَتَنَا عُرِضَتْ عَلَی أَهْلِ الْأَمْصَارِ فَلَمْ یَقْبَلْهَا قَبُولَ أَهْلِ الْکُوفَةِ وَ ذَلِکَ لِأَنَّ قَبْرَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فِیهَا وَ أَنَّ إِلَی لِزْقِهِ لَقَبْراً آخَرَ یَعْنِی قَبْرَ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَمَا مِنَ آتٍ یَأْتِیهِ فَیُصَلِّی عِنْدَهُ رَکْعَتَیْنِ أَوْ أَرْبَعَةً ثُمَّ یَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَتَهُ إِلَّا قَضَاهَا لَهُ وَ إِنَّهُ لَیَحِفُّ بِهِ کُلَّ یَوْمٍ أَلْفُ مَلَکٍ

محمّد بن جعفر، از محمّد بن الحسین بن ابی الخطاب، از محمّد بن ناحیه، از عامر بن کثیر، از ابی النّمیر، وی گفت:

حضرت ابو جعفر علیه السّلام فرمودند:

ولایت ما اهل بیت بر اهل شهرها عرضه شد هیچ کس آن را مانند اهل کوفه نپذیرفت زیرا در آن قبر علی بن ابی طالب علیه السّلام می‌باشد و معلوم باشد که در جانب آن، قبر دیگری است (مقصود قبر حضرت امام حسین علیه السّلام می‌باشد) و هیچ زائری آن را زیارت نکرده و دو یا چهار رکعت نزد آن نماز نخوانده و سپس حاجتش را از خداوند بخواهد مگر آنکه حق تعالی حاجت او را برآورده نموده و باید توجّه داشت که در هر روز هزار فرشته بر آن قبر مطهّر احاطه داشته و طوافش

می‌کنند.

8- حَدَّثَنِی أَبُو الْعَبَّاسِ الْکُوفِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ صَفْوَانَ عَنِ الْوَلِیدِ بْنِ حَسَّانَ عَنِ ابْنِ أَبِی یَعْفُورٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) دَعَانِی الشَّوْقُ إِلَیْکَ- أَنْ تَجَشَّمْتُ إِلَیْکَ عَلَی مَشَقَّةٍ فَقَالَ لِی لَا تَشْکُ رَبَّکَ فَهَلَّا أَتَیْتَ مَنْ کَانَ أَعْظَمَ حَقّاً عَلَیْکَ مِنِّی فَکَانَ مِنْ قَوْلِهِ فَهَلَّا أَتَیْتَ مَنْ کَانَ أَعْظَمَ حَقّاً عَلَیْکَ مِنِّی أَشَدَّ عَلَیَّ مِنْ قَوْلِهِ لَا تَشْکُ رَبَّکَ قُلْتُ وَ مَنْ أَعْظَمُ عَلَیَّ حَقّاً مِنْکَ قَالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) أَ لَا [أَلَّا أَتَیْتَ الْحُسَیْنَ (علیه السلام) فَدَعَوْتَ اللَّهَ عِنْدَهُ وَ شَکَوْتَ إِلَیْهِ حَوَائِجَکَ

ابو العبّاس کوفی، از محمّد بن الحسین، از صفوان، از ولید بن حسّان، از ابن ابی یعفور، وی گفت: