معیارهای پذیرش اعمال صفحه 159

وَلایَهَ وَلِیِّ اللهِ فَیُوالِیَهُ وَ یَکُون جمیعُ اَعمالِهِ بِدَلالَتِهِ اِلَیهِ ما کان لَهُ عَلَی اللهِ جَلَّ وَ عَزَّ حَقٌ فی ثَوابِهِ وَلا کانَ مِن اَهلِ الاِیمانِ»(1)

(زراره از حضرت باقر علیه السلام روایت می کند که فرمودند: (ضمن بیان مفصلی درباره ضرورت شناخت امام و ارزش امامت) همانا اگر مردی شبها را به عبادت قیام کند و روزها را روزه بگیرد و تمام دارائیش را صدقه دهد و در تمام دوران عمرش حج گزارد و امر ولایت ولیّ خود را نشناسد تا از او پیروی کند و تمام اعمالش با راهنمائی او باشد، برای او از ثواب خدای جَلّ و عزّ حقی نیست و او از اهل ایمان نخواهد بود.)

در این صحیحه و در احادیث صحیح و معتبری که از اهل تسنن و تشیع نقل شد محبت، مودت و ولایت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها و امامان معصوم از اهلبیت طهارت شرط لازم برای قبولی اعمال پسندیده معرفی شده بود.

احادیث صحیحه، معتبره و موثّقه ای که در صفحات گذشته در این مورد بیان شد و به علاوه در این زمینه احادیث بسیار زیادی داریم مقام گنجایش ذکر آنها را ندارد، روشن گردید که از لازم ترین و مهم ترین شرایط قبولی اعمال بندگان برخورداری از ولایت معصومین علیهم السلام و معرفت ائمه اطهار علیهم السلام و پذیرش امامت آنهاست که بدون آن خداوند، هیچ عمل نیکی را از نیکوکاران نمی پذیرد.

ولایت و امامت

براساس شیوه ای که در نگارش این بحث در پیش گرفته ایم در