مکیال المکارم فی فوائد الدعاء للقائم ( عجل الله فرجه الشریف ) جلد 1 صفحه 447

1- 1117. سوره ص ، آیه 62 .

2- 1118. سوره ص ، آیه 63 .

3- 1119. سوره مطففین ، آیه 34 .

دل نیز همین طور است ، اگر مُهر و شک و زنگار به وسیله نور ایمان از آن برداشته شود ، آثار هدایت قرآن در آن آشکار می گردد ، و هر قدر که ایمان کاملتر شود ، صاحبش بینش و علم و انتفاع و هدایت بیشتری یابد ، خداوند عز و جل در بیان این امر فرموده : « قُلْ هُوَ للّذینَ آمنُوا هُدیً وَ شفاءٌ وَ الّذینَ لا یُؤمنونَ فی آذانِهِمْ وَ قْرٌ وَ هُوَ عَلَیْهِمْ عَمَیً » (1) ؛ بگو این قرآن برای آنها که ایمان آورده اند هدایت و شفا است ، و کسانی که ایمان نمی آورند گوشهایشان سنگین است و این موجب کوری و جهل آنان است .

و چون در گذشته بیان داشتیم که اهتمام در دعا برای مولایمان حضرت صاحب الزمان عجل اللَّه فرجه از اموری است که مایه کمال ایمان است ، پس هدایت شدن کامل به قرآن بر آن مترتّب می باشد ، و شاهد بر این فرموده خدای عز و جل است که : « ذَلِکَ الکِتابُ لا رَیبَ فیهِ هُدَیً للمتَّقین » (2) ؛ آن کتاب هیچ تردیدی در آن نیست که روشنگر راه تقوی پیشگان است .

و در کمال الدین درباره آیه شریفه : « الَّذینَ یُؤمِنُونَ بِالْغَیْبِ » (3) ؛ آنان که به غیب ایمان می آورند .

از امام صادق علیه السلام آمده که فرمود : آنکه به قیام قائم علیه السلام ایمان آورده که حق است .

و نیز در روایات دیگری از آن حضرت است که فرمود : غیب ، حجّت غایب است ، و شاهد آن فرموده خداوند عز و جل می باشد که : « وَ یَقُولُونَ لَولا اُنْزِلَ عَلَیهِ آیَهٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُل اِنَّما الْغَیْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرینَ » (4) ؛ و ( کافران ) می گویند چرا آیتی از پروردگارش بر او نازل نمی شود پس بگو منتظر باشید که ما نیز از منتظران هستیم .

وجه استشهاد اینکه : دعا کننده مصداق ایمان آورنده به حقّانیّت قیام قائم علیه السلام است ، و دلیل بر آن دعای او است . و در کتاب ابواب الجنّات در این باره مطالبی بیان نموده ام که شبهه ها را زایل می سازد .

32 - شناخته شدن نزد اصحاب اعراف

چون با دعا کردنِ مولایمان صاحب الزمان عجل اللَّه فرجه اصحاب اعراف را یاری کرده ، و نزد آنان شناخته شده است ، پس در حق او شفاعت می کنند و به شفاعت آنها وارد بهشت گردد . خداوند عز و جل فرموده : « وَ عَلَی الأعْرافِ رجالٌ یَعْرِفُونَ کُلًّا بِسیماهُمْ » (5) ؛ و بر أعراف رجالی هستند که هر یک را به چهره هایشان می شناسند .