آیین انتظار صفحه 119

1- کافی: 170/2.

2- بحار الانوار: 226/74.

عرض کردم: لا قوّه إلاّ باللَّه! به خواست و قوه الهی عمل خواهم کرد. فرمود: «آسان ترین حق آن است که آنچه برای خود دوست می داری برای برادرت دوست بداری و آنچه برای خود بد می دانی برای او هم نپسندی.

حقّ دوم: از خشمگین ساختن او اجتناب ورزی و موجبات خرسندی اش را فراهم آوری و امرش را اطاعت نمایی.

حقّ سوم: او را با جان و مال و زبان و دست و پایت کمک نمایی.

حقّ چهارم: چشم او و راهنما و آینه او باشی.

حقّ پنجم: سیر نشوی در حالی که او گرسنه بماند و سیراب نگردی در حالی که او تشنه باشد و نپوشی در حالی که او برهنه و نپوشیده باشد.

حقّ ششم: اگر خدمت گذاری داشتی و برادرت نداشت، واجب است خادمت را بفرستی که لباس هایش را بشوید و غذا برایش فراهم سازد و جایش را آماده سازد.

حقّ هفتم: سوگندش را باور کنی، دعوتش را اجابت نمایی، در بیماری به عیادتش روی، در تشییع جنازه اش حاضر شوی، اگر بدانی حاجتی دارد به انجام آن مبادرت ورزی پیش از آنکه ناچار شود از تو درخواست کند، بلکه پیش از آنکه به تو اظهار نماید به انجامش سرعت کنی. اگر این کارها را انجام دهی، ولایتت به ولایت او، و نیز ولای او به ولایت تو متّصل گردیده است».(1)

بدون تردید این حقوق برای مولای ما صاحب الزمان علیه السلام بر تمام اهل ایمان ثابت است. و دعا کردن برای آن حضرت از مصادیق یاری با زبان است.

9- دعا کردن امام علیه السلام در حقّ او

بدون شک دعا برای آن حضرت و برای تعجیل فرجش، تبعیت و نصرت