آیین انتظار صفحه 202

1- نهج البلاغه، صبحی، خطبه 232 ص 282.

2- روضه کافی

23 - تجدید بیعت با حضرت بعد از فرایض همه روزه و هر جمعه

بیعت و مبایعت به معنی هم عهدی و عقد بستن با یکدیگر به کار می رود.(1) بنابراین بیعت با امام علیه السلام یعنی تصمیم قلبی محکم و ثابت بر اطاعت امر ایشان و یاری کردن او با نثار جان و مال، چنان که در آیه شریفه فرمود: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَری مِنَ المُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْولَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّهَ»(2)؛ خداوند از مؤمنین جان ها و اموالشان را خریداری فرمود تا در مقابل بهشت را به آنها عطا کند... .

بیعت به این معنی بر همه افراد از مرد و زن، برده و آزاد واجب است، بلکه ایمان جز به آن تحقُّق نمی یابد، چون اصل ایمان همان التزام به اطاعت فرمان پیغمبر و امام و تسلیم بودن به ایشان و یاری نمودن آنان با جان و مال می باشد و مستحب است بیعت یاد شده هرروز تجدید گردد. لذا سید اجلّ ابن طاووس دعایی را ذکر کرده که هر روز بعد از نماز صبح خوانده شود که با این عبارات شروع می شود: «اَللَّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلایَ صاحِبَ الزَّمانِ...؛ بار خدایا بر مولایم صاحب الزمان علیه السلام درودها و سلام ها فرست».(3) که در حقیقت نوعی تجدید بیعت با امام زمان علیه السلام است.

مرحوم مجلسی گوید: در بعضی از کتب قدیمه دیده ام که بعد از این دعا، دست راست خود را بر دست چپ بزند مثل دست زدن به بیعت.(4)

و از جمله دعاهای رسیده که مشتمل بر تجدید بیعت برای حضرت صاحب الامرعلیه السلام است، دعای عهد می باشد که از امام صادق علیه السلام روایت شده،