- مقدمه ناشر 1
- نظر بزرگان درباره دعای ندبه 4
- ناقلان دعای ندبه 5
- راوی دعای ندبه 6
- «محمّد بن علی بن ابی قرّه» راوی دیگر دعای ندبه 7
- توثیق ابن مشهدی 8
- دعای ندبه از کدامین امام است؟ 8
- ارتباط امام زمان علیه السلام با کوه رَضْوی و ذی طوی 11
- عدم تصریح به نام تمام امامان 12
- مخالفت با معراج جسمانی 13
- تألیفات درباره دعای ندبه 14
- دعاهای دیگر در عصر غیبت 15
- مکان های سفارش شده برای دعا در عصر غیبت 16
- دعای عهد 19
- اشاره 21
- تعریف ولایت 22
- توجّه به باطن 24
- معنای ولایت تکوینی 24
- اثر بندگی خدا 25
- قرب الهی 26
- آثار قرب الهی 28
- ولایت تکوینی امام زمان علیه السلام 34
1- 13. منتخب الاثر، ص 140.
2 - این که برای قرائت این دعا زمان خاص (اعیاد اربعه) ذکر شده خود دلیل بر آن است که از جانب معصوم صادر شده است؛ زیرا در غیر این صورت نمی تواند از چنین ویژگی خاصی برخوردار باشد.
3 - رسم علما چنین بوده که هرگاه دعا یا زیارتی را خود انشا می کردند متذکر می شدند تا بر مردم مشتبه نگردد، از باب نمونه:
الف. شیخ صدوق در «من لایحضره الفقیه» زیارتی را برای فاطمه زهراعلیها السلام که از انشاهای خود اوست نقل کرده و می گوید: من آن را در سفر حج در مدینه در کنار قبر فاطمه زهراعلیها السلام قرائت کردم. ولی آن را به این صورت در اخبار نیافتم...».(1)
ب. سیّد بن طاووس در «الاقبال» می گوید: «فصلی است درباره آنچه آن را ذکر می کنیم از دعایی که آن را انشا کردیم، آن را هنگام تناول طعام ذکر می کنیم».(2)
ج. و نیز می فرماید: «و امّا آنچه هنگام رؤیت هلال شوّال گفته می شود ما آن را در کتاب «عمل الشعر» در ضمن دعایی که انشا کردیم آوردیم، و این دعا صلاحیت برای تمام ماه ها را دارد...».(3)
و در موارد دیگر نیز در مورد ادعیه ای که خود انشا کرده چنین تعبیراتی آورده است.(4)