- مقدمه ناشر 1
- نظر بزرگان درباره دعای ندبه 4
- ناقلان دعای ندبه 5
- راوی دعای ندبه 6
- «محمّد بن علی بن ابی قرّه» راوی دیگر دعای ندبه 7
- توثیق ابن مشهدی 8
- دعای ندبه از کدامین امام است؟ 8
- ارتباط امام زمان علیه السلام با کوه رَضْوی و ذی طوی 11
- عدم تصریح به نام تمام امامان 12
- مخالفت با معراج جسمانی 13
- تألیفات درباره دعای ندبه 14
- دعاهای دیگر در عصر غیبت 15
- مکان های سفارش شده برای دعا در عصر غیبت 16
- دعای عهد 19
- اشاره 21
- تعریف ولایت 22
- توجّه به باطن 24
- معنای ولایت تکوینی 24
- اثر بندگی خدا 25
- قرب الهی 26
- آثار قرب الهی 28
- ولایت تکوینی امام زمان علیه السلام 34
سند دعای ندبه
روش عرف و عقلا در مسائل تاریخی، قبول هر خبری است که در کتب تاریخی معتبر یا مشهور نقل شده باشد. ولی علمای اسلام در قبول اخبار و روایاتی که مربوط به احکام شرع و معارف دینی است به این مقدار اکتفا نمی کنند، بلکه درصدد بحث و تحقیق برآمده و در سند احادیث و عدالت و وثاقت راویان حدیث بررسی کامل می کنند، و مادامی که اطمینان کامل و وثوق به احادیث پیدا نکنند به آن عمل نمی نمایند.
این دقت و تحقیق به جهت حصول اطمینان به صدور حدیث از معصوم در مورد تکالیف الزامی، اعم از وجوب و حرمت دو چندان می شود، ولی در مورد مستحبات احتیاج مبرم به این گونه بررسی نیست. مورد ادعیه از این قسم است؛ زیرا به جهت استحباب قرائت آن احتیاج مبرمی به بررسی سندی ندارد، بلکه قرائت آن به رجا و امید مطلوبیّت کافی است، و می توان از قوت متن و الفاظ و مضامین دعا پی به اعتبار آن برد؛ زیرا این مضامین در آیات و روایات معتبر نیز وارد شده است. خصوصاً آن که مطابق اخبار «من بلغ» که دلالت بر تسامح در ادله سنن و مستحبات دارد، احتیاج چندانی به بررسی سند ادعیه مستحبّه نیست.