زیارت قبور صفحه 102

1- 222. الغدیر، ج 5، ص 148.

2- 223. همان، ج 4، ص 515.

3- 224. الغدیر، ج 5، ص 148 - 149.

4- 225. وفاءالوفاء، ج 4، ص 1405.

پیامبرصلی الله علیه وآله مشرّف شد، نزد قبر پیامبر آمد و نزد قبر گریه می کرد و صورتش را بر آن می مالید. سندهای این روایت خوب است».

علامه امینی داستان بلال را از ابن عساکر در تاریخ شام و حدود ده نفر از بزرگان معروف اهل سنّت در «الغدیر»(1) نقل نموده است.

5 - طاهر بن یحیی حسینی می گوید: «حدّثنی أبی عن جدّی جعفر بن محمّد عن أبیه عن علیّ علیه السلام قال: لمّا رُمِس رسول اللَّه صلی الله علیه وآله جائت فاطمه رضی اللَّه تعالی عنها، فوقفت علی قبره صلی الله علیه وآله، وأخذت قبضهً من تراب القبر ووضعت علی عینیها وبکت، وأنشأت تقول:

ماذا علی مَن شمّ تربه أحمد

أن لایشمّ مَدَی الزمان غَوالیا

صبّت علیّ مصائب لو أنّها

صبَّت علی الأیّام عِدن لیالیاً(2)

«پدرم از جدّم از جعفر بن محمّد از پدرش از علی - رضی اللَّه عنه - برایم حدیث نقل کرد که فرمود: وقتی پیامبر به خاک سپرده شد، فاطمه - رضی اللَّه تعالی عنها - بر سر قبر پیامبرصلی الله علیه وآله ایستاد و مشتی از خاک قبر را گرفت و بر روی چشمانش گذاشت و گریه کرد و این شعر را خواند:

بر کسی که تربت احمد (پیامبر) را ببوید ابداً سختی و بدبختی نخواهد دید.

مصیبت هایی بر من وارد شد که اگر بر روزها وارد می شد، به شب بدل می شدند».