صحیفه مهدیه صفحه 124

وقتی زیارتش به پایان رسید دو رکعت نماز خواند و رو کرد به طرف قبر مولای مان ابی جعفر امام جواد علیه السلام و مثل همان زیارت و سلام را خواند و دو رکعت نماز گزارد . در حالی که من از او بیمناک بودم چون او را نمی شناختم . و او را جوانی از بزرگان دیدم که لباس های سفیدی بر تن داشت و عمامه ای که دارای تحت الحنک بود و ردایی که بر دوش داشت .

به من گفت : ای ابا الحسین پسر ابی العلا ؛ چرا دعای فرج نمی خوانی ؟

گفتم : چگونه است ای سرور من ؟ فرمود :

دو رکعت نماز می خوانی و می گویی :

یا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمیلَ وَسَتَرَ الْقَبیحَ ، یا مَنْ لَمْ یُؤاخِذْ بِالْجَریرَهِ ای کسی که زیبایی را آشکار کرد و زشتی را پوشانید ، ای آن که به گناه مؤاخذه نکرده وَلَمْ یَهْتِکِ السِّتْرَ ، یا عَظیمَ الْمَنِّ ، یا کَریمَ الصَّفْحِ ، یا مُبْتَدِئَ و پرده را ندرد ، ای آن که احسانش بر بندگان بزرگ و عفو و گذشت او بزرگوارانه است ، ای آغازگر النِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقاقِها ، یا حَسَنَ التَّجاوُزِ ، یا واسِعَ الْمَغْفِرَهِ ، یا نعمت ها قبل از استحقاق آن ،

ای صاحب گذشت نیکو ، و آمرزش فراگیر ، ای باسِطَ الْیَدَیْنِ بِالرَّحْمَهِ ، یا مُنْتَهی کُلِّ نَجْوی ، وَیا غایَهَ کُلِّ آن که دستان رحمتش باز است ، ای نهایت هر نجوا و رازگویی ، و ای پایان هر شَکْوی، وَیا عَوْنَ کُلِّ مُسْتَعینٍ، یا مُبْتَدِئاً بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقاقِها، شِکوه و شکایت ، ای یار هر یاری طلب ، ای آغازگر نعمت ها قبل از استحقاق آن ، »یا رَبَّاهُ« ده مرتبه ، »یا سَیِّداهُ« ده مرتبه ، »یا مَوْلاهُ« ده مرتبه ، »یا ای پروردگارم ؛ ای آقا و سرورم ؛ ای مولایم ، ای غایَتاهُ« ده مرتبه ، »یا مُنْتَهی رَغْبَتاهُ« ده مرتبه . أَسْأَلُکَ بِحَقِّ هذِهِ نهایت مقصودم ؛ ای نهایت اشتیاقم ؛ از تو می خواهم به حقّ الْأَسْمآءِ ، وَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ الطَّاهِرینَ عَلَیْهِمُ السَّلامُ إِلّا ما این نام ها و به حقّ محمّد و آل پاکش - که بر آنان درود باد - که کَشَفْتَ کَرْبی ، وَنَفَّسْتَ هَمّی ، وَفَرَّجْتَ عَنّی ، وَأَصْلَحْتَ حالی . بلا و سختی را از من برطرف کنی ، و اندوهم را بزدایی ، و گشایش در کارم دهی ، و حالم را اصلاح نمایی .

بعد از آن هر چه می خواهی دعا کن ، و حاجتت را بطلب ؛ سپس گونه راست صورت را بر زمین گذاشته و صد مرتبه در آن حال می گویی :

یا مُحَمَّدُ یا عَلِیُّ ، یا عَلِیُّ یا مُحَمَّدُ ، إِکْفِیانی فَإِنَّکُما کافِیانی ، ای محمّد ای علی ؛ ای علی ای محمّد ؛ مرا کفایت کنید که همانا شما مرا کفایت کننده اید وَانْصُرانی فَإِنَّکُما ناصِرانی .

و یاریم کنید که شما

مرا یاری کننده اید .