صحیفه مهدیه صفحه 196

پیرزن گفت : من از خدمتگزاران آن ها هستم و این ، خانه علیّ بن موسی الرضا علیه السلام بود و امام حسن عسکری علیهما السلام مرا در اینجا سکونت داده است و من در خدمتش بودم .

وقتی این سخن را از او شنیدم ، آن را از همراهان خود پنهان ساختم و با آن پیرزن مأنوس شدم . شب ها وقتی از طواف باز می گشتم با آن ها در رواق خانه می خوابیدم ، و درب را می بستیم و پشت آن ، سنگ بزرگی قرار می دادیم .

چند شب نور چراغ را - در رواقی که بودیم - شبیه به نور مشعل دیدم . و دیدم که درب باز شد - بدون این که کسی از ما آن را بگشاید - و مردی چهار شانه و گندم گون مایل به زرد که در سیمایش اثر سجده بود و پیراهن و شلواری نازک بر تن داشت و خود را پوشانده بود و نعلین قوس داری به پا کرده بود به طرف اتاق همان زن بالا رفت ؛ همان اتاقی که پیرزن ما را منع می کرد و می گفت : دخترش آنجاست .

همان نوری را که در رواق دیدم ، هنگام بالا رفتن مرد به

طرف اتاق بر روی راه پلّه و نیز داخل اتاق مشاهده نمودم ، بدون این که چراغی را ببینم ! و همانند آنچه را که من دیدم آنها هم که با من بودند مشاهده کردند و گمان می کردند که مرد برای متعه )ازدواج موقّت( با دختر آن زن آمده است .

آنان می گفتند : این ها علوی هستند و متعه را جایز می شمارند )در حالی که در مذهب آن ها حرام بود( ، به هر حال ، آن شخص را می دیدم که داخل می شود و خارج می گردد در حالی که سنگ ، هم چنان در جای خود بود . ما ، در را هم از خوف اموال مان می بستیم و نمی دیدیم که کسی آن را باز و بسته کند ، ولی آن شخص داخل می شد و خارج می گشت ؛ سنگ هم همان گونه بود تا آن که وقت خارج شدن خودمان آن را کنار می زدیم .

وقتی این جریان را دیدم ، قلبم به طپش افتاد و هیبت آن شخص در دلم واقع شد و با پیرزن مهربانی نمودم و دوست داشتم از حال آن شخص بیشتر بدانم .

به او گفتم : ای زن ؛ دوست دارم با تو سخن بگویم ولی دوستانم نباید متوجّه شوند ؛ بنابراین ، اگر مرا در اتاقم تنها دیدی نزد من بیا تا از تو پرسشی نمایم .

زن به سرعت به من گفت : من نیز می خواهم رازی را با تو بگویم ، ولی به دلیل حضور دوستانت چنین فرصتی پیش نیامد .

گفتم : می خواهی چه بگویی ؟ گفت : می گویند : - و نام کسی را نبرد ! - با همراهان و شریکانت خشونت