صحیفه مهدیه صفحه 242

1 - تصمیم استوار و پاینده قلبی بر اطاعت فرمان امام علیه السلام ، و یاری آن حضرت با بذل جان و مال ؛ آن گونه که خداوند به آن در این آیه

شریفه اشاره فرموده است : » إِنَّ اللَّهَ اشْتَری مِنَ الْمُؤْمِنینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوالَهُمْ ... « .

دعای عهد دیگر

چون بر فروشنده واجب است که آن چه را به مشتری فروخته است ، هنگام مطالبه او ، بدون فکر و اندیشه و تأخیر به او واگذارد و آنچه در ضمیر و نهان خود قرار گذاشته محقّق سازد .

2 - اظهار قصد درونی و به زبان آوردن اراده قلبی ؛ امر دوّمی است که هنگام بیعت باید مورد توجّه قرار گیرد ؛ و این گونه ، بیعت کامل می گردد . همان طور که »عقد بیع« در سایر موارد، به دو چیز کامل می شود :

الف( قصد انشا و ایجاد آن به مقتضای آنچه دو طرف معامله قرار گذاشته اند .

ب( به زبان آوردن آنچه اراده کرده اند و در باطن به آن معتقدند .

گاهی به دست دادن بیعت گفته می شود ؛ همان طور که در بین عرب ها در بعضی از زمانها مرسوم بوده که وقتی معامله تمام می شد دست یکدیگر را می فشردند .

از اطلاق آیه شریفه هم استفاده می شود که لفظ »ید« )دست( بر این مطلب دلالت دارد: » إِنَّ الَّذینَ یُبایِعُونَکَ إِنَّما یُبایِعُونَ اللَّهَ یَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَیْدیهِمْ ... « .

اضافه بر این که در روایات نیز وارد شده است که آن ها با پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم با دست شان بیعت می کردند .(6)