صحیفه مهدیه صفحه 313

محدّث نوری رحمه الله در کتاب »جنّه المأوی« می نویسد :

شخصی بود عابد ، نیکوکار و باتقوا به نام جناب سیّد محمّد عاملی ، فرزند سیّد عبّاس ) از خاندان عبّاس شرف الدین ( که در روستای جشیث(2) در نزدیکی جبل عامل لبنان می زیست .

داستانی دارد که در اثر تجاوز افراد به حقوقش و ستم بر او، مجبور شد از وطنش با وجود فقر شدید و ناتوانی ها به

دلیل ترس و وحشت فرار کند . با این که در هنگام خارج شدن از وطن ، حتّی به قدری که بتواند خرج یک روز خود را تأمین کند نداشت؛ با این همه ، آن قدر آبروداری می کرد که به خود اجازه نمی داد از کسی درخواست کمک کند .

وی ، مدّتی از عمر خود را به جهانگردی پرداخت و در این دوران، در عالم خواب و بیداری جریاناتی شگفت انگیر برایش اتّفاق افتاد ؛ تا این که در نهایت به نجف اشرف رسید و مجاورت آن را اختیار کرد و در یکی از اتاق های طبقه بالای صحن مقدّس آن حضرت سکونت گزید.

در آن روزها نیز فقر شدیدی او را رنج می داد و جز چند تن ، کسی او را نمی شناخت و محل سکونتش را نمی دانست . و سرانجام پس از پنج سال که از روستای خودش بیرون رفت، در شهر مقدّس نجف دار فانی را وداع گفت .

در ایّام زندگانیش گاهی با من رفت و آمد داشت و بسیار باعفّت و با شرم و ادب بود ، و در مراسم عزاداری اهل بیت علیهم السلام نیز نزد من حاضر می شد . گاهی برای برطرف شدن تنگدستی خود، برخی از کتاب های دعا را از من به امانت می گرفت .

زندگی او به گونه ای بود که برای غذای روزانه خود جز چند دانه خرما چیزی در اختیار نداشت . وی ، پیوسته دعاهای درخواست روزی و توسعه آن را می خواند و از هیچ ذکر و دعایی در این مورد فرو گزار نکرد .

در برخی از ایّام نیز به نوشتن نامه حاجت به امام زمان ارواحنا فداه اقدام کرد و تا

چهل روز این کار را ادامه داد و هر روز پیش از طلوع آفتاب از درب کوچکی که به طرف دریا باز می شود از شهر خارج می شد و یک فرسخ یا بیشتر از طرف راست حرکت می کرد به گونه ای که هیچ کس او را نمی دید . پس از آن ، نامه خود را گل اندود می نمود و آن را به یکی از چهار نایب بزرگوار می سپرد، و آن را در آب می انداخت. بالأخره سی و هشت یا سی و نه روز گذشت، و در آن روز نیز کار هر روز را انجام داد و برگشت .