صحیفه مهدیه صفحه 315

محدّث نوری رحمه الله می فرماید : دانشمند گران قدر، دارنده فضیلت ها و فضل ها و توانمندی های معنوی، پیش کسوت در میان هم رتبگان، جناب آمیرزا ابراهیم شیرازی حایری - که خداوند آینده اش را اصلاح و خواسته هایش را

برآورده کند - فرمود :

خواسته های مهمّی در شیراز برایم پیش آمد که فکرم را سرگردان و سینه ام را تنگ کرده بود ؛ از جمله این خواسته ها زیارت سرور و سالارم حضرت ابا عبداللَّه الحسین علیه السلام بود . در این زمینه ، چاره ای جز توسّل به محضر مقدّس و دریای کرامت امام حاضر ارواحنا فداه ندیدم . همو که دیدگان هر بیننده ای که کمتر او را ببیند زیان می بیند ، بر او سلام خدا باد که آگاه از همه رازهاست .

خواسته هایم را با استفاده از »عریضه حاجت« که از امامان علیهم السلام روایت شده است ؛ نوشتم و نزدیک غروب به طور پنهانی از شهر شیراز بیرون رفتم و به جایی رسیدم که آب فراوانی گرد آمده بود که فارس ها بدان استخر می گویند .

در آن جا ایستادم و از بین نایبان خاصّ ، جناب ابو القاسم حسین بن روح نوبختی قدس سره را ندا دادم و همان طوری که در احادیث وارد شده است به وی سلام کردم و نامه را به او سپردم و درخواست کردم تا به سرور خود و سرور همه مردمان برساند، و نامه را به آب افکندم.

آن گاه باز گشتم و کسی جز خدای تعالی رفت و آمد مرا و کاری را که انجام دادم ، ندید . پس از غروب به شهر رسیدم و از دروازه دیگری وارد شدم و به خانه ام رفتم و جریان را با کسی بازگو نکردم .

صبحگاهان، نزد استاد حدیثم رفتم و با جماعتی دیگر در محضر او اجتماع کردیم، همین که مجلس آراسته گردید سیّدی خوش سیما و محترم که لباس خادمان حرم امام حسین علیه

السلام را بر تن داشت ، وارد شد و سلام کرد و نزدیک استاد نشست . من و سایر شاگردان ، او را از پیش نمی شناختیم و پس از آن نیز نه در شیراز و نه در خارج آن او را ندیدیم .

آن گاه رو به من کرد و مرا با نامم صدا زد و گفت : ای فلانی ؛ نامه ات را به مولای مان حضرت مهدی ارواحنا فداه تسلیم کردم و آن را به ایشان رسانیدم .

من از این سخن مبهوت شدم ؛ و دیگران معنای سخن او را نفهمیدند و بدین جهت از آن آقا درخواست کردند تا بی پرده سخن بگوید .