صحیفه مهدیه صفحه 319

محدّث نوری رحمه الله فرموده است : از این روایت شریف استفاده می شود که این چهار بزرگوار، که در زمان غیبت صغری و اولیّه امام زمان ارواحنا فداه به عنوان واسطه بین امام و شیعیانش بودند و خواسته ها و نامه ها را عرضه می داشتند و پاسخ ها و نامه های آن امام عزیز را نیز به صاحبانش می رساندند ؛ در زمان غیبت طولانی و کبرای امام

زمان ارواحنا فداه نیز در رکاب گرامی و ارزشمند آن حضرت هستند و این مقام )واسطه بودن( را هنوز در اختیار دارند .

و نیز از این روایت شریف برمی آید که سفره احسان، بخشش، بزرگواری، کرم، لطف و نعمت امام زمان ارواحنا فداه در سراسر کره زمین برای هر پریشان ناتوان ، و نیز برای هر گمگشته سرگردان و هر حیرت زده نا آگاه و گناهکار حیران گسترده و در دسترس است .

این درگاه الهی برای همه باز و گشوده است و این هدایت و دستگیری فراگیر برای همه وجود دارد . البتّه ، به شرط صداقت ، اضطرار ، نیاز ، تصمیم و اراده ، صفای درون ، اخلاص و بی غل و غش بودن فراهم است .

وقتی که شخص نا آگاه و نادان از او درخواست و التماس کند که به علم و دانش او دست یابد ، و خود را گمگشته و سرگردان ببیند ، مسلّم است که آن بزرگوار او را به سرمنزل و راه اصلی می رساند ، و اگر بیمار باشد ، لباس سلامتی را بر تنش می پوشاند . چنان که از داستان هایی که پیشتر نقل کردیم برمی آید .

نتیجه ای که در این جا مقصود است آن است که امام بزرگوار ، حضرت صاحب الأمر ارواحنا فداه در بین بندگان حضور دارد و به شیعیان و نیز سایر افرادی که تحت حکومت او هستند نظاره می کند، و قدرت و توان برطرف کردن بلاها را دارد، و از رازها و امور پنهانی آگاه است ، و پنهان شدن او از چشم مردم و غیبت او ، به معنای کناره گیری از مقام خلافت و حکومت الهی

نیست . آن حضرت ، از لوازم و آداب ریاست الهی اش دست برنداشته است ، و نیروی الهی و ربّانی که در اختیار دارد به ناتوانی نگراییده است .

هر گاه بخواهد مشکلی را حل کند و گرهی را بگشاید ، راه حلّ آن را در قلب ها می افکند به گونه ای که چشمی ندیده و گوشی نشنیده باشد . گاهی دل را به سوی کتاب یا عالمی که دوای درد شخص در آن کتاب یا نزد آن عالم است مایل می کند ؛ و گاهی آن حضرت دعایی را به او تعلیم می نماید و یا در خواب دوای دردش را بیان می فرماید .

و آنچه دیده شده و شنیده شده است که بیچارگان و مضطرّان و نیازمندان با حالت عجز و ناتوانی و زاری و تضرع، به آن حضرت شکایت می کنند و درخواست دفع گرفتاری می نمایند؛ ولی اثری از پاسخ و برطرف شدن بلا مشاهده نمی کنند ! دلیلش این است که گاهی مانعی برای دعا و نیز پذیرش دعا هست که بیشتر این موانع به شخص درخواست کننده مربوط می شود؛ از طرفی امکان دارد شخص اشتباه کرده باشد و خود را مضطرّ گمان کرده در حالی که این گونه نباشد ، و گاهی شخص خود را تباه شده و سرگردان می بیند، در حالی که راه روشن در پیش رویش می باشد و برایش مشخص است .

همانند کسی که می گوید که من حکم خدا را در فلان مورد نمی دانم در حالی که امام ارواحنا فداه از پیش فرموده است که نزد عالمان به آن احکام برود . نظیر آنچه در توقیع و نامه ای که در پاسخ پرسش های اسحاق بن یعقوب مرقوم فرمودند