صحیفه مهدیه صفحه 348

، وَأَلْوانِ ما أَوْلَیْتَ مِنْ إِرْفادِکَ ، فَإِنَّکَ فضل و عایدات تو، و نصیب های خوش آیند، و بخشش نمودن رنگارنگ تو را به شماره درآورم. راستی که تو أَنْتَ اللَّهُ الَّذی لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ ، اَلْفاشی فِی الْخَلْقِ رِفْدُکَ ، اَلْباسِطُ خدایی هستی که جز تو معبودی نیست؛ بخششت نسبت به همه مخلوقات آشکار است، و دست مبارکت به جود و بخشش بِالْجُودِ یَدُکَ ، وَلاتُضادُّ فی حُکْمِکَ ، وَلاتُنازَعُ فی أَمْرِکَ ، تَمْلِکُ گسترده است؛ و در دستورت کسی به ضدّیت با تو نمی تواند برخیزد )تا انجام نشود(؛ در فرمانت کسی را یارای نزاع و جدال با تو نیست؛ مِنَ الْأَنامِ ما تَشآءُ ، وَلایَمْلِکُونَ إِلّا ما تُریدُ . » قُلِ اللَّهُمَّ مالِکَ از مردم آنچه بخواهی می گیری ، ولی آنان، جز آن چه را تو اراده کرده باشی در اختیار نخواهند داشت . »بگو: پروردگارا ؛ ای الْمُلْکِ تُؤْتِی الْمُلْکَ مَنْ تَشآءُ ، وَتَنْزِعُ الْمُلْکَ مِمَّنْ تَشآءُ ، وَتُعِزُّ صاحب فرمان روایی و حکومت؛ به هر که بخواهی فرمانروایی را می دهی، و از هر که بخواهی می گیری، و هر که را بخواهی عزّت مَنْ تَشآءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشآءُ بِیَدِکَ الْخَیْرُ إِنَّکَ عَلی کُلِّ شَیْ ءٍ قَدیرٌ می بخشی و هر که را بخواهی به ذلّت و خواری می کشانی؛ خیر و خوبی، تنها در دست توست؛ راستی که تو بر هر کاری توانایی. × تُولِجُ اللَّیْلَ فِی النَّهارِ وَتُولِجُ النَّهارَ فِی اللَّیْلِ وَتُخْرِجُ الْحَیَّ شب را در روز وارد می کنی، و روز را وارد شب می گردانی؛ و زنده را مِنَ الْمَیِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَیِّ وَتَرْزُقُ مَنْ تَشآءُ بِغَیْرِ از مرده بیرون می آوری، و مرده را از زنده

خارج می کنی؛ و هر که را بخواهی بدون حِسابٍ« (6) . أَنْتَ الْمُنْعِمُ الْمُفْضِلُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْقادِرُ الْقاهِرُ حساب، روزی می بخشی« . تو نعمت بخش فزونی دهنده، آفریننده و بوجود آورنده، توانا چیره، الْمُقَدَّسُ فی نُورِ الْقُدْسِ ، تَرَدَّیْتَ بِالْمَجْدِ وَالْعِزِّ ، وَتَعَظَّمْتَ و تقدیس شده در روشنی قدس هستی؛ ردای عزّت و بزرگورای را بر تن کرده ای، و با بِالْکِبْرِیآءِ، وَتَغَشَّیْتَ بِالنُّورِ وَالْبَهآءِ، وَتَجَلَّلْتَ بِالْمَهابَهِ وَالسَّنآءِ، کبریایی عظمت داری، و با روشنی و شکوه و جلال خود را پوشانده ای، و با هیبت و عظمت خود را بزرگ نموده ای ، لَکَ الْمَنُّ الْقَدیمُ ، وَالسُّلْطانُ الشَّامِخُ ، وَالْجُودُ الْواسِعُ ، وَالْقُدْرَهُ منّت دیرینه، پادشاهی بلندمرتبه ، و بخشش فراگیر و توان و 1 . سوره آل عمران ، آیه 26 و 27 .

الْمُقْتَدِرَهُ ، جَعَلْتَنی مِنْ أَفْضَلِ بَنی ادَمَ ، وَجَعَلْتَنی سَمیعاً بَصیراً ، قدرت و اقتدار واقعی از آن توست، مرا از برترین فرزندان آدم قرار دادی، مرا شنوا و بینا صَحیحاً سَوِیّاً مُعافاً ، لَمْ تَشْغَلْنی بِنُقْصانٍ فی بَدَنی ، وَلَمْ تَمْنَعْکَ و صحیح و درست اندام و سالم قرار دادی ، مرا گرفتار کم و کاستی در اندامم نکردی، کَرامَتُکَ إِیَّایَ ، وَحُسْنُ صَنیعِکَ عِنْدی ، وَفَضْلُ إِنْعامِکَ عَلَیَّ ، و کرامت و بزرگواری تو، نسبت به من و بهترین رفتار تو با من و فزون ترین بخشش هایت به من، مانع نشد که أَنْ وَسَّعْتَ عَلَیَّ فِی الدُّنْیا ، وَفَضَّلْتَنی عَلی کَثیرٍ مِنْ أَهْلِها ، در دنیا مرا توانگر گردانی و مرا بر بسیاری از اهل دنیا برتری دهی، فَجَعَلْتَ لی سَمْعاً یَسْمَعُ ایاتِکَ ، وَفُؤاداً یَعْرِفُ عَظَمَتِکَ ، وَأَنَا پس گوش به من دادی تا

آیات تو را بشنوم، و قلبی عطا کردی تا بتوانم به کمک آن عظمتت را بشناسم؛ و من بِفَضْلِکَ حامِدٌ ، وَبِجُهْدِ یَقینی لَکَ شاکِرٌ ، وَبِحَقِّکَ شاهِدٌ . فَإِنَّکَ به ستایش فضل تو می پردازم؛ و در نهایت یقین و باور، به سپاسگزاری ات مشغول و گواه حقّانیت تو هستم. راستی که تو حَیٌّ قَبْلَ کُلِّ حَیٍّ ، وَحَیٌّ بَعْدَ کُلِّ حَیٍّ ، وَحَیٌّ لَمْ تَرِثِ الْحَیاهَ مِنْ زنده پیش از هر زنده، و زنده پس از هر زنده ای هستی، و زنده ای هستی که زنده بودن را از زنده ای دیگر به ارث نبرده ای؛ حَیٍّ ، وَلَمْ تَقْطَعْ خَیْرَکَ عَنّی طَرْفَهَ عَیْنٍ فی کُلِّ وَقْتٍ ، وَلَمْ تُنْزِلْ و خیر و خوبی هایت را برای یک چشم بر هم زدن در هیچ لحظه ای از من قطع نکرده ای ؛ بی عُقُوباتِ النِّقَمِ ، وَلَمْ تُغَیِّرْ عَلَیَّ دَقآئِقَ الْعِصَمِ ، فَلَوْ لَمْ أَذْکُرْ مِنْ و کیفر انتقامت را بر من فرو نفرستادی ؛ و حراست ها و نگهبانی های دقیقت را از من دگرگون ننموده ای . اگر از إِحْسانِکَ إِلّا عَفْوَکَ ، وَإِجابَهَ دُعآئی حینَ رَفَعْتُ رَأْسی بِتَحْمیدِکَ احسانت جز عفو بخشش تو و پاسخ مثبت تو را نسبت به دعای من - در هنگام بلند کردن سرم برای ستایش و بزرگ داشت تو - وَتَمْجیدِکَ ، وَفی قِسْمَهِ الْأَرْزاقِ حینَ قَدَّرْتَ ، فَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ یاد نکنم ؛ و اگر جز تقسیم روزی در هنگام تقدیر برایم نبود ؛ لازم می دانستم تا ستایش به اندازه و تعداد ما حَفَظَهُ عِلْمُکَ ، وَعَدَدَ ما أَحاطَتْ بِهِ قُدْرَتُکَ ، وَعَدَدَ ما وَسِعَتْهُ آن چه دانش تو در حفظ دارد، و به اندازه و

تعداد آن چه در حیطه قدرت توست، و به عدد آن چه در دامنه رَحْمَتُکَ. أَللَّهُمَّ فَتَمِّمْ إِحْسانَکَ فیما بَقِیَ، کَما أَحْسَنْتَ فیما مَضی، رحمت تو قرار دارد؛ نثار تو کنم. بارالها؛ احسان و نیکی ات را در باقی مانده عمرم بر من کامل گردان چنان که در گذشته نیز چنین فَإِنّی أَتَوَسَّلُ إِلَیْکَ بِتَوْحیدِکَ وَتَمْجیدِکَ ، وَتَحْمیدِکَ وَتَهْلیلِکَ ، کردی ؛ چرا که من به واسطه یگانه دانستن تو و ثنا گفتن تو ، و ستایش و »لا اله الّا اللَّه« گفتن ، وَتَکْبیرِکَ وَتَعْظیمِکَ ، وَبِنُورِکَ وَرَأْفَتِکَ ، وَرَحْمَتِکَ وَعُلُوِّکَ ، و تکبیر و بزرگداشت تو؛ و به واسطه نور و مهربانی، و رحمت و والایی، وَجَمالِکَ وَجَلالِکَ ، وَبَهآئِکَ وَسُلْطانِکَ ، وَقُدْرَتِکَ وَبِمُحَمَّدٍ وَ الِهِ و زیبایی و بزرگی و شکوه، و پادشاهی، و قدرتت به تو متوسّل می شوم و به واسطه محمّد و آل الطَّاهِرینَ ، أَلّا تَحْرِمَنی رِفْدَکَ وَفَوآئِدَکَ ، فَإِنَّهُ لایَعْتَریکَ لِکَثْرَهِ پاک او از تو می خواهم که مرا از عطا و بخشش و سودبخشی هایت محروم مساز؛ چون، تو را به خاطر بخشش فراوانت بازدارندگی ما یَتَدَفَّقُ بِهِ عَوآئِقُ الْبُخْلِ ، وَلایَنْقُصُ جُودَکَ تَقْصیرٌ فی شُکْرِ بخل فرا نمی گیرد، و کوتاهی در سپاسگزاری نعمت تو، باعث کم و کاستی در جود و سخاوت تو نِعْمَتِکَ ، وَلاتُفْنی خَزآئِنَ مَواهِبِکَ النِّعَمُ ، وَلاتَخافُ ضَیْمَ إِمْلاقٍ نمی شود، و نعمت بخشیدن ها باعث از بین رفتن گنجینه های بخشش تو نمی گردد؛ تو را ترس تنگدستی فَتُکْدِیَ ، وَلایَلْحَقُکَ خَوْفُ عُدْمٍ فَیَنْقُصَ فَیْضُ فَضْلِکَ . أَللَّهُمَّ فرا نمی گیرد تا دست از بخشش برداری، و ترس ناداری نیز به تو راه نمی یابد که باعث کاستی در ریزش فضلت گردد.

بارخدایا؛ ارْزُقْنی قَلْباً خاشِعاً ، وَیَقیناً صادِقاً ، وَلِساناً ذاکِراً ، وَلاتُؤَمِّنی به من قلبی باخشوع و فروتن، و یقین و باوری راستین و زبانی گویا به ذکرت، ارزانی دار ؛ مرا ایمن از مَکْرَکَ ، وَلاتَکْشِفْ عَنّی سِتْرَکَ ، وَلاتُنْسِنی ذِکْرَکَ ، وَلاتُباعِدْنی مکر خود مگردان ، و پرده پوشی ات را از من بر مگیر؛ و یادت را از یاد من مبر؛ مِنْ جَوارِکَ ، وَلاتَقْطَعْنی مِنْ رَحْمَتِکَ ، وَلاتُؤْیِسْنی مِنْ رَوْحِکَ ، و از جوار رحمتت دورم مکن؛ و از رحمتت جدایم مساز؛ و از رحمت و مهربانی خویش ناامیدم مگردان ؛ وَکُنْ لی أَنیساً مِنْ کُلِّ وَحْشَهٍ ، وَاعْصِمْنی مِنْ کُلِّ هَلَکَهٍ ، و همواره در تمام وحشت ها، همدم من باش؛ و مرا از هر هلاکتی حفظ کن ؛ وَنَجِّنی مِنْ کُلِّ بَلاءٍ ، فَإِنَّکَ لاتُخْلِفُ الْمیعادَ . أَللَّهُمَّ ارْفَعْنی و از هر بلا و گرفتاری نجاتم بخش؛ زیرا، واقعیّت آن است که تو خلاف وعده ات عمل نمی کنی. بار الها؛ مرا سرافراز کن وَلاتَضَعْنی ، وَزِدْنی وَلاتَنْقُصْنی ، وَارْحَمْنی وَلاتُعَذِّبْنی ، و سرافکنده مگردان ؛ برایم افزون کن و کم مگردان؛ و به من رحم کن و عذابم مکن؛ وَانْصُرْنی وَلاتَخْذُلْنی ، وَ اثِرْنی وَلاتُؤْثِرْ عَلَیَّ ، وَصَلِّ عَلی و یاریم کن و خوارم مگردان؛ و مرا ترجیح بده و دیگران را بر من ترجیح مده ؛ و بر مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ الطَّیِّبینَ الطَّاهِرینَ ، وَسَلَّمَ تَسْلیماً کَثیراً . محمد و آل پاک و پاکیزه اش درود بفرست و بسیار بسیار سلام خود را نثارشان کن .

ابن عباس ، ادامه کلام امام علیه السلام را چنین نقل می کند :

مراقب باش که حفظ کنی

، و باید تمام این دعا در یک روز خوانده شود؛ و همانا من امیدوارم در حالی به سرزمینت برسی که خداوند دشمنت را نابود و هلاک فرموده باشد.

راستی من از رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم شنیدم که فرمود: اگر مردی این دعا را با نیتی راستین و قلبی خاشع و فروتن بخواند، آن گاه به کوه ها دستور بدهد که همراه او حرکت کنند، به طور حتم به دنبالش حرکت خواهند کرد؛ و اگر به دریا دستور دهد می تواند بر روی آن راه برود .