صحیفه مهدیه صفحه 356

احترام ایشان برخاستیم .

فردای آن روز و در همان وقت، دوباره تشریف آورد و ما برای استقبال از ایشان - همانند روزهای گذشته - برخاستیم و احترام کردیم ؛ در میانه مجلس نشست و به راست و چپ نگاه کرد و فرمود :

حضرت امام علیّ بن الحسین سیّد العابدین علیه السلام در سجده اش در این مکان - آن گاه به سوی سنگی که در طرف ناودان بود اشاره فرمود - می گفت :

عُبَیْدُکَ بِفِنآئِکَ ، ] فَقیرُکَ بِفِنآئِکَ [ ، مِسْکینُکَ بِبابِکَ ، أَسْأَلُکَ ما بنده کوچکت به درگاهت آمده است؛ ]نیازمندت به درگاهت آمده است[؛ بیچاره ات بر درت است؛ از تو درخواست می کنم آنچه را 1 . کمال الدین : 471 ، دلائل الإمامه : 544 .

لایَقْدِرُ عَلَیْهِ سِواکَ .

که جز تو، توان )انجام( آن را نداشته باشد .

دوباره به راست و چپ نگاه کرد و به محمّد بن قاسم علوی نگریست و فرمود :

ای محمّد بن قاسم ؛ تو در مسیر صحیحی هستی إن شاء اللَّه .

آن گاه برخاست و به طواف مشغول شد . هر یک از ما دعاهایی را که بیان فرمود یاد گرفتیم ، ولی همگی فراموش کردیم در مورد او باهم صحبت کنیم مگر در روز آخر .

محمودی به ما گفت : ای دوستان؛ آیا این مرد را می شناسید ؟ گفتیم : نه .