صحیفه مهدیه صفحه 76

معرفت یا راه انتظار

به عبارت دیگر ؛ اصلاح نفس و پاکسازی در صورتی به تکامل و اوج خود می رسد که انسان در آرزو و اندیشه پاکسازی سراسر جهان باشد و تنها به تهذیب نفس خویشتن نیندیشد . پس کسی که برای اصلاح حال خویش تلاش می کند باید در انتظار ظهور مصلح جهان باشد و تنها به اعتقاد داشتن به این موضوع بسنده نکند .

بنابراین ، نکته ای که باید مورد توجّه قرار گیرد این است که : میان انتظارِ ظهور و اعتقاد به آن تفاوت بسیاری وجود دارد . زیرا همه شیعیان بلکه بسیاری از ملّت های دیگر جهان به ظهور مصلحی که سرانجام سراسر جهان را پر از عدل و داد کند اعتقاد دارند ؛ ولی همه آنانی که اعتقاد به این حقیقت دارند در انتظار تحقّق آن نیستند !

کسی منتظر ظهور امام زمان ارواحنا فداه می باشد که علاوه بر اعتقاد

، امید و انتظار درک آن زمان را داشته باشد و بر اساس انتظار و امید ، عمل نماید .

تمام روایاتی که مسأله انتظار در آن ها ستوده شده است ، بر لزوم امیدواری و امکان وقوع و درک ظهور امام عصر ارواحنا فداه دلالت می کنند ؛ زیرا اگر انتظار و امید نباشد و انسان مأیوس از درک زمان ظهور باشد ، چگونه به روایات انتظار که درس امید و آرزو را به انسان ها می آموزند ، عمل کرده است ؟!

بنابراین ، علاوه بر اعتقاد به مسأله ظهور و آمادگی برای درک آن روزگار - به دلیل روایاتی که درس انتظار را به ما می آموزند - هر انسانی وظیفه دارد در اندیشه ظهور بوده و امیدوار به درک آن ، و معتقد به امکان فرا رسیدن آن در زمان خود باشد ، و برای آن که با عافیت زمان ظهور را درک کند دعا نماید و بداند که خداوند آنچه بخواهد انجام می دهد .

معرفت یا راه انتظار

یکی از اموری که درس انتظار را به ما می آموزد و لازم است به آن توجّه داشته باشیم ، مسأله معرفت و شناخت خداوند و جانشینان او و عظمت مقام آنان می باشد .

کسی که واقعاً در راه معرفت پروردگار و شناختِ صحیح ائمّه اطهار علیهم السلام گام بردارد و با لطف و عنایت آن بزرگواران ، قلبش با انوار تابناک معارف الهیّه خاندان وحی روشن شود، به این وسیله و از این طریق ، با وظیفه های دیگر خود آشنا می گردد و متوجّه می شود که غفلت از امام عصر ارواحنا فداه زشت و ناپسند است .