صحیفه مهدیه صفحه 82

من فرزندان و شیعیان خود را به آنچه گفتم امر می کنم .

این روایت مطالب مهمّی را دربردارد که برای درک معانی آن ، لازم است دقّت کامل نمود .

نکته مهمّی که از این روایت استفاده می کنیم ، اعتقاد به حضور خاندان وحی علیهم السلام می باشد ، و درک این واقعیّت امکان پذیر است به شرطی که شرایطی را که امام باقر علیه السلام برای درک

آن بیان فرموده اند رعایت شود .

نکته بسیار مهمّی که آن حضرت در پایان فرمایش خود فرموده اند این است که آن بزرگوار شیعیان و فرزندان خود را به آن سفارش و امر فرموده اند . و این دلیل بر آن است که باید همه برای شناخت و دریافت واقعیّتی را که بیان فرموده اند ، سعی و کوشش کنند .

بنابراین روایت ، هر یک از آن بزرگواران عین اللَّه هستند که اعمال و رفتار ما را می بینند و اُذُن اللَّه هستند که تمام گفتار ما را می شنوند . آن گاه امام علیه السلام کسانی را که این حقایق را نپذیرفته اند مورد خطاب و نکوهش قرار داده و می فرمایند واقعاً بد اعتقادی دارید به خدا سوگند هیچ چیزی از اعمال شما از ما پوشیده نیست .

حضرت امام باقر علیه السلام پس از بیان این نکات به نتیجه گیری از فرمایشات خود می پردازند و به چند نکته تصریح می فرمایند :

1 - همه ما را نزد خود حاضر بدانید .

این کلام اشاره به مقام نورانیّت اهل بیت علیهم السلام است که آن بزرگواران به مقام نورانیّت، محیط بر زمان می باشند ، و فرقی میان هیچ یک از آنان نیست و شیعه در هر زمانی که باشد ، باید خود را نزد همه آن بزرگواران بداند ، و همانگونه که انسان باید خود را در حضور خداوند ببیند باید احساس کند که در محضر اهل بیت علیهم السلام نیز می باشد .

بدیهی است کسی که این حقیقت را بفهمد و آن را عملی سازد تحوّل بزرگی در رفتار و کردار او ایجاد می شود .