یعنی در نیمه شعبان این دعا را که از امیرالمؤ منین روایت شده بخوان که حضرت در حال سجود آن را می خواند .
محدث قمی تاریخ وفات کفعمی را نقل نمی کند ولی می گوید تاریخ تصنیف کتاب مصباح 895 است . بعد در کتاب (هدیة الاحباب ) گوید : (کفعم ) بر وزن (زمزم ) قریه ای است از جبل عامل .
نویسنده این اوراق گوید : از مطالب گذشته این طور نتیجه می گیریم که : 1 کمیل از شخصیتهای بزرگ مورد اطمینان بلکه صاحب سر امیرالمؤ منین بوده است و علمای رجال همه او را مورد اطمینان دانسته اند .
2 - بزرگانی که ذکر شدند این دعا را به کمیل نسبت داده اند .
3 - اصطلاحی در میان علمای ما است تحت عنوان (تسامح در ادله سنن ) ؛ یعنی آن طوری که در ادله واجباب بحث و تحقیق و دقت می کنند که این روایت یا روایات باید با چه شرائطی باشد تا یک حکم واجب یا حرام را از آن استتباط کنند ، آن شرائط را در مستحبات لازم نمی دانند چون مستحبات امری جزمی نیستند .
4 - بزرگانی که شرح بر دعای کمیل نوشته اند - مانند حاج کلباسی که از بزرگان محدثین و علماء بوده است و همچنین علامه سبزواری که شرحی علمی بر آن نوشته - تکیه بر شهرت دعا نموده و اصلا آن را مستغنی از بیان سند دانسته اند ، و در خیلی از کتب ادعیه سندی برای دعا ننوشته اند یعنی شهرت آن به قدری بوده است که احساس نیاز به ذکر سند نکرده اند .
5 - فقرات دعا و جامعیت آن جهات فصاحت و بلاغت آن کاشف است که از منشآت امیرالمؤ منین (علیه السلام ) است .
6 - سنخیت دعا با دعاهای امیرالمؤ منین .
7 - یک عمل مستحب که مناجات با خدا است و در هر حال مطلوبست چنانکه خطاب به موسی شد اذکرنی علی کل حال
یعنی موسی ! در هر حالی مرا یاد کن ) - و بیش از این نیاز به دلیل ندارد به خصوص اگر به رجاء ثواب خوانده شود - و الله العالم .